Hala daha aynı yerde çalışmaya devam ediyorum. Kanada’ya geldikten sonra çalıştığım en uzun iş yerim oldu. Nazar değmesin, herkes kaşıması gereken yeri biliyor diye düşünüyorum. Sanırım bir süre daha devam edeceğim. Tabi ki her iş yerinde olduğu gibi eksileri ve artıları var ama mutfak dinamiğinden mutluyum. Yorucu ama keyifli. 

Aynı mutfaktayım ama yaptığım iş değişti. Title olarak bir değişiklik değil aslında ama görevlerim değişti. Aldığım sorumluluk ve yaptığım iş takibi değişti. Bana ait bir sandviç, salata, wrap, soğuk tabak gibi ürünlerin olduğu bir bölümden sorumluyum. Aynı zamanda dışarıya giden yemek siparişlerinin alınması, takibi ve gerekiyorsa hazırlığı gibi görevlerim var. 

Bu kısımda çalışmaya başladığımda tabi ki sıfırdan öğrendiğim, zaman zaman zorlandığım şeyler oldu. Belki sizlere garip gelebilir ama hiç akla gelmeyecek bir şey beni ilk zamanlarda bayağı zorladı: ‘Telefonla konuşmak’. Ve bunu yaparken de hatasız yapmak zorundayım. Çünkü aldığım sipariş listesi, iletişim (isim, adres, telefon) bilgileri, ödeme bilgileri, varsa özel talepler ve alerji bilgileri eksiksiz olmalı. Bunların hepsine tamamım ve ben bunları yaparım.

Ne var canım telefonla konuşmakta, söyleyecek ve sen dinleyeceksin diyebilirsiniz ama iş öyle değil.

Karşı taraftaki kişi sipariş verirken not almanızı bekleyip tane tane konuşuyor ise sıkıntı yok. Olay gayet sorunsuz ilerliyor. Anlamayınca harfleri kodluyorlar, tekrar ediyorlar, vs. Gelin görün ki her aksan ile önceden karşılaşmış olmam mümkün değil. Kaldı ki herkes tane tane konuşmuyor. Kaldı ki adres bilgililerindeki cadde isimleri her zaman anlaşılabilir bir kelime olmuyor. Hatta bazıları İngilizce bile değil, Fransızca. Bir de hızlıca konuşup siparişimi vereyim geçeyim diyenler var. Bazen bir cümleyi tek bir kelimeymiş gibi söyleyenler var. Tüm kelimeleri birbirine uluyorlar, ağzının içinde konuşuyor. Ayıklamak zor oluyor. Karşıdaki kişi yaşını almış ve konuşma sorunları yaşıyor da olabiliyor.  Tek tek her şey hakkında bilgi isteyenler de var. Aslında burada şikâyet, suçlama gibi bir durum yok, yanlış anlaşılmasın. Ben mükemmel konuşuyorum asla demiyorum, demem de. Olanı anlatmaya çalışıyorum. 

Şu an pek sorun yok, 8-9 ay kadar zaman geçti, durum çok daha iyi diyebilirim. İlk başlarda konuşmana dikkat et, telaffuzuna dikkat et, gramere dikkat et, karşı tarafı dinle, söylediklerini yakala zor oluyordu. 

Şöyle bir örnek vereyim bazen kendimi arkadaşının yeni konuşmaya başlayan çocuğunun demeye çalıştıklarını anlamaya çalışıyorken ki gibi hissediyorum. Çocuk aslında kendince konuşuyor ve söylüyor ama ben anlayamıyorum gibi bir durum. Eksik, değişik ya da kendi kelimeleri ile konuşuyor ama bana yabancı. Eh bir de bu dil benim zaten ikinci dilim olunca hepten devreler yanıyor.

Bunların hepsine ek olarak telefon ile konuştuğum ortam 8-10 kişinin çalıştığı gürültülü bir mutfak. Tüm bunların hepsi birleştiğinde ikinci dilinizde telefonla konuşmak pek de kolay olmuyor. Kimse bana bunu böyle yapıyoruz diye de öğretmedi. Hatta o telefona cevap verme işi bana nasıl kaldı onu bile anlamadım. Sipariş formu oralardaydı ve menü hakkında biraz bilgi veren bir listeyi bir yerlerden ben buldum. Çok bilmediğim bir şey olunca yanımdakilere sordum bir şekilde gemiyi yürütmeyi öğrendim. Yani yüzmeyi denize atılınca öğrenmeye başladım. 

Onun dışında iş biraz iyi, biraz yoğun, biraz akıcı devam ediyor. Bazı şeylerin rutine girmesi iyi oluyor bunun başında iş düzeni ve buna bağlı olarak gelir.

Önceki kariyerinden farklı bir sektörde çalışıyor olmak aslında zihinsel anlamda bazı kapıları da açıyor. İster istemez kıyaslama yapıyor, önceki hayatından, tecrübelerinden bir şeyleri yeni işine de getiriyorsun. Bazen bunlar çok işe de yarıyor. Hazırlıklı olmak, iş planı yapmak, tedbirli olmak, önlem almak, zaman yönetimi, yöntem geliştirime, taktik geliştirme, insan ilişkileri gibi bazı öğretmenlikten getirdiğim özelliklerin mutfakta çok işe yaradığını söyleyebilirim. Bunu zaman geçtikçe daha iyi anlıyorum. Bazı çalışma alanları bazı insanlara göre değil bu da ayrı bir gerçek. Bazı çalışma arkadaşlarımın çalışma kariyerlerinin tamamı mutfakta geçmiş olsa da geliştirmeleri gereken çokça alan olduğunu görebiliyorum. Eh mutfakta iki yılı geçirdikten sonra artık kendime kalfa falan diyebilirim sanırım. 

Kanada’ya taşınalı neredeyse 3 yıl olacak, bu süre zarfında hayatımızda birçok değişiklik oldu. Bazen durup bakıyorum ve hala daha sorguluyorum. Şu an neredeyim, tam olarak ne oldu, önümüzde neler var, gerçekten benim hayatım değişti mi? 

Yeni olan şeyler her zaman ürkütücü gelir, değişiktir, bilinmezdir. Ama ufak ufak, kendimde, yeni olandan ürkmeyi azalttığımı görüyorum. Denemeye daha açık olduğumu deneyimliyorum. Biliyorum bunu ilk defa söylemiyorum ya da ilk söyleyen ben değilim. Gerçekten yaşamı değiştirmek kolay değil ve bu herkese göre değil. Farklı bir ülkeye taşınmak, günlük hayatın rutinin değişmesi, yaptığın işin, konuştuğun dilin, konuştuğun konuların değişmesi hatta ve hatta duygularını ifade ederken kullandığın beden dilinin değişmesi farklı bir deneyim. Zaman geçtikçe farklı evrelerden geçtiğimizi daha net görebilir hale geliyorum. Belki bir 5 yıl sonra bazı olan olayların esamesi bile okunmayacak ama bazı olayların etkisinde olacağız. 

Tüm bunların dışında Nevra mezun oldu, işe girdi ve mezuniyet sonrası çalışma izinlerimizi aldık. Mezuniyet sonrası 3 yıl açık çalışma izinlerimize bir danışman yardımı ile sorunsuz başvuru yaptık ve inanamadığımız bir sürede izinlerimiz geldi. Başvurularımızı ayrı ayrı yapmak zorunda kaldık. Nevra 2-3 hafta içinde iznini aldı. Hemen ardından benim başvurumu yolladılar ve ben de 2-3 hafta gibi bir sürede sonucu elime aldım. Muhteşem, hızlı bir tepki süresi oldu. Şu an için çalışma izni anlamında rahatız. Yine bir nazar değmesin ritüeli alırım. 😊

Bu kış biraz sert geçiyor. Tokatladı hatta yumrukladı bile diyebiliriz. Geçtiğimiz hafta yani şubat ortasında peş peşe 2 ayrı kar fırtınası yaşadık. Bir – iki gün her yer kapandı, marketler dahil. Yollar, kaldırımlar kullanılamaz haleydi. Yolları bir- iki günde açtılar ama kaldırımların geneli hala daha karla kaplı diyebilirim. Şubat sonu geldi hala daha kar kaldırma çalışmaları devam ediyor. Kaldırımları da kısım kısım açmaya başladılar. Hava sıcaklıkları umarım mart ayı daha insaflı olur ve en azından kar fırtınası ile karşılaşmayız. Kanada’da da yaşayıp sürpriz olmayan bu durumdan da bahsetmeden kendimi alamıyorum. 

Hava durumu buradaki günlük hayat için çok önemli ve belirleyici. Küçük ayak üstü sohbetlerde, arkadaşlarınızla gün içinde, iş yeri gruplarında mutlaka yeri olan önemli bir konu. Suratınıza bile bakmadan işini yapan bir kasa görevlisine ‘Hava da bugün çok kötü değil mi?’ dediğiniz anda 5 dakikalık bir hava muhalefeti sohbetini garanti edebilirisiniz. Hatta hava muhalefeti tabirinin tam anlamıyla nereden geldiğini deneyimleyebileceğiniz muhalif bir hava var buralarda.

Eh hava durumunda bu kadar bahsetmişken eskilere bir gönderme yapmadan olmaz. Havalar nasıl olursa olsun sizin havanız güzel olsun. 

Sevgilerimle,

Kimya Öğretmeninde Son Durum – Bölüm 16 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

St. John’s Şehrinden Kanada’nın Kalbi Toronto’ya – 1

Yedi-sekiz günlük Toronto gezisini tüm detayları ile iki bölüme sığdırma gibi bir iddiam yok elbette ama çok da sıkmadan bitirelim istiyorum. Sonra yedi gün gezdi 70 sene anlattı demesinler. 😊

Bu sefer biraz beni etkileyen yerler özelinde ilerlemek istiyorum.

St. Lawrence Market

Avrupa ülkelerinde genel olarak bir şehir meydanı, bir büyük bazilika/kilise ve bir de genellikle üstü kapalı pazar yeri olur. Tam da üstü kapalı bir Pazar yeri aslında. Et, balık, süt ve süt ürünleri, şarküteri, taze manav ürünleri, fırın ve pastane ürünleri… aklınıza gelebilecek her şey var. Aynı zamanda yemek yemek isterseniz gözünüzün önünde hazırlanan taze pişmiş ürünleri tüketebilirsiniz. Biz iki öğle yemeğini burada yemeği tercih ettik. Hiç de pişman değiliz. Çok güzel oldu pek de güzel oldu. Çok rahat bir oturma yeri yok, ayak üstü yemek gibi aslında ama bize çok keyifli geldi.

Yunan yemeklerinin olduğu restoran favori mekânımız oldu. Döner, börek, musakka, şiş kebap gibi komşu usulü Türk yemeklerine verdik kendimizi. Marketin derinliklerinde içilebilir yoğurt (Ayran değil), zeytinyağlı yaprak sarma, peynir doldurulmuş minik kırmızı biber, tatlı olmayan turşu gibi turşu bile bulduk. Bunlar aklımda kalan çeşitlerden bazıları.

Şimdi ‘Eee! Ne var bunda? Her yerde her şey var artık!’ diyebilirsiniz. Ama biz küçük olmasının yanı sıra Atlantik orasında olan ada şehrinde yaşıyoruz ve birçok şey yok. Olanlar da sınırlı. Buradaki orta doğu marketinde bazı ürünleri bulabiliyoruz ama onlar da şansa. Bazen var, bazen yok. Çeşitler, ürünleri getiren abinin inisiyatifi ve imkanları ile sınırlı. Bir başka mevzuu ise rakı vakası. İçimin yarası olan ve burada olmayan ürünlerden biri de rakı. Uzo, Arak olsa ona da razıyım ama onlar da yok. En yakın olan şey anasonlu bir Fransız içkisi. Yoklukta gider tadında. Desem de iyiden iyiye ona da alıştık. Neyse Toronto’dan biraz hasret giderdik Yeni Rakı ile, yanımızda valize de bir-iki tane sıkıştı. 😊 Bulduğumuz ilk yerde aldık ve bir bütün gün bizimle Toronto caddelerinde gezdiler. Gezdirilmiş rakının tadı da bir farklı oldu.

Distillery District

Öğle yemeğinin dibine vurup kalorilerin hücrelerimizi zorladığı bir gün yürüme mesafesinde olmayan Distillery District ziyareti yapmaya karar verdik. Geniş ve düz Toronto caddeleri, tesadüfi denk geldiğimiz keyifli ara sokaklar, parklar yürüyüş için uygun ama uzak. Yani geze geze 1,5 saatlik bir gidişten bahsediyoruz. Havanın sıcaklığı ve sırt çantalarımızda kendi eşyalarımızın yanı sıra rakı şişeleri de hesaba katılınca çok keyifli bir yürüyüş oldu. Bazı şeyleri sorgulamamak lazım. Dönüşte de akıllanıp toplu taşıma kullandık mı, peki? Tabi ki hayır! Yine 1 saat yürüyüp kaldığımız eve vardık ve çantalarımızı boşaltıp akşam gezi rotamız için yine kendimizi sokaklara attık.

Distillery District, bilenler için, İstanbul Bomonti Ada ile aynı mantıkta bir yer. Sadece biraz daha geniş bir alana yayılmış. Çeşitli yemek yerleri, alışveriş mağazaları, geçmişten günümüze korunmuş değişik binaları ve serpiştirilmiş sanat eserleri ile değişik bir yer. Yaz aylarında birçok farklı etkinliğe de ev sahipliği yapıyormuş. Biz gittiğimizde el yapımı ürünlerinin olduğu kermes gibi bir şey vardı. Pek ilgimizi çekmedi. Öğle yemeğinde yediklerimizi anında unutup kendimizi craft bira menüsüne verdik. Kuru kuru gitmez deyip menüden biralık atıştırmalıkları denemeyi de ihmal etmedik.

Harbourfront

Lake Ontario ve Toronto Island manzarası ile devasa şehir silüetinin buluştuğu bir yürüyüş rotası. Düzenlenmiş bir sahil yolu. Manzaranın tadını çıkartırken bir şeyler yiyip içebileceğiniz birçok mekâna da ev sahipliği yapmakta.  Buradaki favori mekânımız da Amsterdam Brewhouse oldu. Yiyecek menüsü ve tabi ki yine craft biraları bizim açımızdan gayet keyifli bulundu. Çok sevdiğimiz insanlar ile burada buluştuk hem onlarla geçirdiğimiz zamanın hem de mekânın keyfini bolca çıkardık. Sanıyorum üç ayrı gün burada yemek yedik.

CN Tower’ın farklı açılardan görüldüğü manzaraları da burada yakalayabilirsiniz. Tabi ki yakından gezmeyi de ihmal etmeyin. Stadyum, akvaryum CN tower etrafında konumlanmış. Toronto Railway müzesi de yine burada. Açık havada sergilenen birçok tren mevcut.

Caddeler, Müzeler

Yonge St. sanıyorum kesintisiz devam eden ve dünyanın en uzun caddesi. Dundas St. ile kesiştiği nokta Dundas-Yonge Sq. ve Eaton Centre. New York Times Sq. ile eş tutulan bir meydan. Günün her saati kalabalık. Her zaman bir hareket var. Devasa reklam ekranları, devasa bir alışveriş merkezi ve benim beklentimin altında kalan bir meydan. Ben çok daha büyük bir alan hayal etmiştim ama öyle değilmiş. ‘Devamı nerede? Bu kadar mı?’ dedirtti. Adını dünyaya duyuracak kadar meşhur bir meydan bu kadar küçük olamaz.

Dundas’tan kısa bir yürüyüş ile Nathan Phillips Sq.’e ulaşılabilir. Nispeten daha büyük ve meydan beklentimi karşıladı. Meydan gibi meydan. Bence şehir planlamacıları da benzer şekilde düşünmüş olacak ki simgesel Toronto yazısını buraya kondurmuşlar.

Bu meydanların etrafında uzun, dümdüz caddeler bulunmakta. Gece hayatının aynı zamanda ekonominin merkezi denebilir. Caddeler gündüz farklı gece farklı amaçlara hizmet etmekte. Yine buralarda farklı kültürlerin hâkim olduğu mahalleler mevcut. Kensington-China, Little Italy bunların başında geliyor.

King ve Queen St. görülmeye bence değer. Queen St. üzerinde iki ayrı dükkânı olan Ikkousha Ramen restoranını şiddetle tavsiye ederim. Servisten ürünlere her şey on numara, beş yıldız. Fiyatların da genele göre daha uygun. Etrafta yüzlerce farklı çeşit restoran mevcut. Kendinize uygun bir yer mutlaka bulacaksınız.

Bloor St. ise dünyaca ünlü, fiyat etiketlerine bakmak istemeyeceğiniz mağazaların yan yana sıralandığı bir cadde. Ara sokaklarında çok tatlı mekanlarda bir şeyler içebilir, etrafın tadını çıkarabilirsiniz. Alışveriş yapmayı tercih edebilirsiniz elbette ama bizim bütçemiz sadece bakmaya yetti.

University of Toronto çevresinde yürümek, Queen’s Parkta takılmak, hazır oralarda iken Royal Ontario Müzesini gezmek, daha modern bir müze gezeyim diyenler Art Gallery of Ontario’ ya göz atmak isteyebilir. Yapılacak listenize göre zaman ayarlaması yapmanız gerekmekte. Özellikle Royal Ontario Müzesi bir hayli zaman alıyor.

High Park

Düzenlenmiş yürüyüş yolları, göletleri ile yeşillikler içinde büyük bir park. Toronto downtown keşmekeşinden uzakta olan bir yer. İçin de minik bir hayvanat bahçesi bile var. Ziyaret edilmesi gereken yerlerden biri olmayabilir ama Toronto’ya gelip vaktiniz de varsa bir bakıp çıkın derim. Etrafında yaşıyor olsam günlük yürüyüşler yapmaya, nefes almaya, vakit geçirmeye düzenli olarak gelirim. Şehre sakin bir nefes alanı sağlıyor.

Çok daha az duyulmuş olmasına rağmen şehrin diğer tarafına konumlanmış Riverdale Park ile başlayan parklar ve trail zinciri çok daha büyük ve güzel geldi bana.

Tabi ki yakın olan iyidir mantığı ile, yakınınızda ise Trinity Park da bu listede yer alabilir. Şehrin birçok yerinde yeşil, sakin, sessiz ve nefes almaya uygun bir park, bahçe bulabilirsiniz.

High Park günümüzde, High Park’a yakın olan bir yerde Medieval Times gösterisine gittik. Orta çağ eğlencelerinin canlandırıldığı, yemek yerken izlediğiniz değişik bir gösteri. Farklı gösterilerden hoşlanıyorsanız gitmenizi tavsiye ederim.

Riverdale- Greek Town

Kanada Geyikleri ile buluşmak için gittiğimiz Greek Town ve civarında birkaç saatimizi geçirdik. Yunan-Türk komşuluğunu burada da devam ettiren birçok dükkâna ev sahipliği yapmakta. Meyhane ve tavernalar yan yana sıralanmış. Anlatacak çok uzun bir şey yok tadına bakmak, etrafı koklamak lazım. Kanada sokaklarında pek de alışık olmadığınız bir enerji hâkim etrafa. Şehir merkezinden çok daha sakin ve yaşamaya çok daha uygun bir bölge gibi geldi bana. Hem de metro ile 30 dakikada şehir merkezine ulaşılabilir.

Bizim esas hedefimiz sevgili arkadaşımız Evren’i ziyaret etmekti. Nazik daveti için tekrar teşekkür ederiz. Bizleri çok güzel karşıladı ve ağırladı. Araya da bir video sıkıştırdı. Masaya çay, bir sürü yiyecek ve hemen bir kamera koydu. Bir baktım yakamda mikrofon var, videodayız. Bizim için çok tatlı bir anı oldu. Aynı zamanda YouTube için ilk, şimdilik tek videomuz.

Toronto bizim için güzel bir seyahat anısı olarak zihin raflarımızda arşivlendi. Güzel anılar biriktirdiğimiz bir deneyim oldu. Anlattıklarımla sınırlı değil. Toronto’yu bilenler şurası da var, burası da var, şu ya da bu diyebilirler. Çünkü çok büyük metropolden bahsediyoruz. Kısıtlı günde biz bu kadar gezebildik. Umarım çok daha güzel geziler bizlerle ve sizlerle olur. Herkes istediği yere gider, gezer, görür, yer içer ve deneyimler.

Güzel günlerde yeni seyahatlere…

Sevgilerimle,

İmer

St. John’s Şehrinden Kanada’nın Kalbi Toronto’ya – 2. ve Son Bölüm  yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

İlk bahar aylarında Toronto gezi planımızı oluşturduk, uçak biletlerimizi aldık. Çok popüler bir şehir olduğu için uçak biletleri ve kalacak yer anlamında pahalı olduğunu söyleyebilirim. Özellikle şehir merkezinde kalmak istiyorsanız, her bütçeye uygun kalacak yer bulunabilir demek biraz zor. Birkaç ay öncesinden plan yaptığımız halde şehir merkezinde birçok otel ve ev çoktan tutulmuştu. Kalan yerler arasından bize en uygun olanı seçtik ve sonrasında da bu seçimizden pişman olmadık. Burada ödediğimiz uçak ve konaklama ücretlerinden bahsetmek istemiyorum. Çünkü tercihlere göre, planlanma zamanına göre aralarında ciddi fiyat farkı olan konu bu. Okuyanların kafasında bir masraf tablosu oluşturmak istemem.

Haziran başında planladığımız gezimiz en sıcak günlere denk geldi denebilir. Bu durumdan asla şikayetçi değilim. Fakat 7 derecelerden 30 derecelere gidince tabi ki biraz farklı oldu. Sisli, puslu, bulutlu bir havadan 4 saat içinde tam bir yaz havasına geçiş yapmak iyi geldi de, bir de bunun tam tersi de oldu. Bir hafta sonra yaz havası bırakıldı ve geri gelindi. Neyse bu da işin cilvesi diyelim. 

Gerçekten planlanmış büyük bir şehir. Artıları olduğu kadar eksileri, güzel yönleri olduğu kadar kötü yönde eleştirilebilecek yönleri de vardır elbette. Ben kendi gözümden aktarmaya çalışacağım. Bir haftada bir turist olarak görebildiğim kadarı ile elbette. 

Öncelikle her büyük şehrin sorunu olan kalabalık ve trafik. İş saatlerinde kaos hâkim denebilir. Yapılan yollar, kapatılan şeritler ciddi bir sorun yaratıyor. Kısa yaz döneminde ilerletilmeye çalışılan yol inşaatları trafik için tam bir kâbus denebilir. Bunun yanı sıra toplu taşıma sistemi benim gördüğüm ve kullandığım kadarı ile çok iyi. Şehir merkezi ve çevresinde metro ağı, street-car ve otobüs hatları ile desteklenmiş. Bunun yanı sıra havaalanı ve şehrin ana metrosu birbirine bir tren hattı ile bağlanmış. 20-25 dakika gibi bir sürede havaalanından şehir merkezine ulaşabiliyorsunuz. Yine şehrin birçok noktasına toplu taşıma ile ulaşabiliyorsunuz. Street-car, aslında tramvay hatları ağı, Toronto için bir sembol niteliğinde, merkezdeki hemen her yerde görmeniz mümkün. Fakat arabalar ile hemen hemen aynı yolu kullanıyor ve araç trafiğinden bir hayli nasibini alıyor. Özetle ulaşım için araba şart değil. Toplu taşıma ile ulaşım halledilebilir. Toplu taşıma da St. John’s şehrine göre biraz pahalı. 

İlk gün uçuş sonrası öğleden sonra 3-4 gibi kalacağımız eve yerleştik. Biz birçok yere yakın orta nokta da bir konaklama noktası seçtik. Yonge Street – Wellesley Street kesişiminde konakladık. Metroya yakın olması da büyük bir artıydı. Bunun yanı sıra birçok yere de yürüme mesafesinde bir noktaydı. 

İlk akşam minik bir etraf turu ve güzel bir yemek ile sonlandırdık. Sabah kahvaltısı dahil olmadığı için yakındaki bir marketten kendimize kahvaltılık birkaç ürün alıp dolabımıza attık.  

Yedi günlük bir gezi planını daha önceden bir liste halinde oluşturmuştuk. Biraz araştırma, biraz arkadaş tavsiyesi daha çok Toronto’da daha önce üç hafta geçirmiş olan Nevra (bu kimdir acaba diyenler için cevaplayayım; eşim), bize dolu dolu bir gezi planı yaptı.

Tek tek bu gezi planından bahsetmeyeceğim ama günlük ortalama 34-35 bin adım attığımız yorucu olmasının yanı sıra keyifli bir geziydi. Dümdüz, upuzun, kalabalık, geniş caddelerde yürümek bile yeterince ilginç bir deneyim aslında. Yaşadığımız yer ile kıyaslayınca devasa büyüklükte ve inanılmaz kalabalıklıkta bir şehir Toronto. Aynı zamanda her anlamda çeşitliliğin fazla olduğu, insanların gerçek anlamda özgür olduğunu hissedebildiğiniz bir şehir. Bazı noktalarda güvensiz ve korkutucu olmasının yanı sıra kötü bir durumla karşılaşmadık. Doğruyu söylemek gerekirse tekinsiz olduğunu düşündüğümüz birkaç durum ile karşılaştık. Evsizlerin de etkisi var denebilir. Ama bize en tekinsiz gelenler ayakları yerde olsa da kafası kim bilir hangi yükseklikte olan arkadaşlar. O yükseklikte kendileri ile konuşanlar, yüksek sesle ortalıkta kendi kendine kavga edenler, yol ortasında tıraş olanlar, park içerinde kıyafet yığını içerisinde yaşayanlar, metroda hemen oturduğunuz yerin önünde üstünüze düştü düşecek gibi olup ayakta duramayanlar… Bu insanları görmek bir anlamda hem üzücü hem de korkutucuydu diyebilirim. Yaşadığımız yerde de yüksekte gezen arkadaşlar ile karşılaşmak mümkün olsa da hem çok sayıda değiller hem de genelde bazı bölgedeler. Toronto’da bu durum biraz farklı gibi geldi bize. Belki de bizim için farklıdır. 

Biraz güzel kısımlara geçelim. Şehirden sıyrılabileceğiniz, kendinize güzel, dingin bir gün hediye edebileceğiniz Toronto limandan 20 dakikalık keyifli bir deniz yolculuğu ile ulaşabileceğiniz Toronto Adaları mevcut. Adalar birbirlerine köprüler ile birbirlerine bağlı. Biz yürümeyi tercih ettik. Bisiklet, paten, kaykay, scooter ile gezenler de vardı. Kano kiralayarak adalar arasında kano turu yapılabiliyor. Marina ve bir sürü ‘Bunlar kimin ola ki’ dediğimiz yatlar, yelkenliler vs. mevcuttu. Evler, yollar, parklar, muhteşem Toronto manzarası… Biz adalara yaptığımız turdan çok keyif aldık. Bunun bir diğer alternatifi olarak da adalar etrafında ve Toronto limanında bir tekne turu da satın alınabilir.

Gelelim benim için büyüleyici ve inanılmaz bir deneyim olan Niagara Şelalelerine… Şehir merkezinden Niagara Şelalelerine ulaşmak hem kolay hem de zor. Kolay, çünkü birkaç alternatif var ve birini seçerek sorunsuz ulaşım sağlayabilirsiniz. Araba kiralamak, tur satın almak, tren ya da otobüs ile gitmek. Bunlardan en özgür olanı bana göre araba kiralamak. Birtakım eyaletler arası ehliyet geçerlilik şüpheleri yüzünden biz tur satın almayı tercih ettik. Diğer alternatifler de mantıksız değildi. Zor, çünkü kısıtlı zamanınızdan en az bir gün ayırmak zorundasınız. Sadece gidiş-geliş yaklaşık 4 saat sürüyor.  Biraz sıkıcı ve yorucu olabilir. Ama yine olsa yine giderim. Kesinlikle görülmesi gereken bir yer. Hatta bu sefer araba kiralayıp daha uzun vakit geçireceğim şekilde bir plan yaparım. Şelalelerin neredeyse içine yolculuk yapabileceğiniz bot turunu şiddetle tavsiye ederim. Bu anlatabileceğim bir deneyim değil. Bu yüzden o sulara hiç girmiyorum. Hemen yakınında ise bir eğlence kasabası mevcut fakat pek benlik bir yer değil. Niagara için farklı alternatifler mevcut, konaklayabileceğiniz oteller, üsten bakabileceğiniz helikopter turu ve izleme kulesi, şelalelerin altındaki tünellerin turları, zip-line etc. Herkes kendine uygun bir şeyler bulup yapabiliyor. Etrafta yürüyüp fotoğraf çekmek de ücretsiz bir alternatif. 

İlk defa baseball maçı izledim. Çok bir şey anlamadım. Ama ortam çok iyiydi. Uygun olan biletlerden alıp ortamı görmek istedik. Bağırıp çağırmanın olmadığı bir maç. Herkes oturuyor. Sosisli yiyor. Herkes çılgın gibi sosisli sandviç yiyor ve çoğu sarı gazlı içecek içiyor. Sarı gazlı içecek: bira, sarı kola ya da fanta değil, alkollü bira. Bir de satılan sosisli sandviçleri sayıyorlar. Bizim gittiğimiz maçta sadece stat içinde satılan sosisli sandviç sayısı 36 bin civarında idi. Her bir biraya iki sosisli yiyen ve üç saatlik maç boyunca stokları tükenmeyen bir abimiz bizi bu sayıya inandırdı. Biz maç başlamadan stat çevresindekilerden birer tane yemeyi tercih ettik. İçtiğimiz bira sayısı bana kalsın. İçtik işte birkaç şeyler… Bizim için keyifli bir aktivite oldu. Maç ev sahibi Blue Jays tarafından kazanıldı. Koca bir stadyum sessiz sedasız ve sorunsuz bir şekilde dağıldı. Maç olduğunu anlamazsınız bile. 

Tabi ki Toronto bizim için bu kadar kısıtlı değildi. Tüm detayları yazıya aktarmak da mümkün değil. Daha farklı yerler gezdik, yedik içtik. Arkadaşlarımız ile buluştuk. Yeni insanlar ile tanıştık. Daha önceden bildiğimiz ve aslında hiç karşılaşmadığımız güzel insanlar ile bir araya geldik. Onları diğer yazıma sakladım. 

Sizler çok daha güzel seyahatler yapar, çok daha güzel etkinliklerde bulunursunuz umarım. 

Sevgiler, 

St. John’s Şehrinden Kanada’nın Kalbi Toronto’ya – 1 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 12

(İmer’in bir önceki yazısı)

Uzun bir kışı geride bıraktık demek isterdim ama henüz bahar gelmedi. Nisan sonu geldi, bahar gelmedi. En azından kar yağmıyor diyoruz. Hava hala soğuk. Geçen yıl kış çok hafif geçti demişlerdi. Biz de bu hafif değil gayet kış diyorduk ama bu yıl anladık ne demek istediklerini. Kar küremekten başımızı kaldıramadık. Bahçemizde kenara yığdığımız karların küçük de olsa bir kısmı hala duruyor. Bütün kış nerdeyse hemen hep evdeydik. Dışarı çıkma planlarımız hep kısıtlı oldu. Şimdi de gecikmeli Nisan yağmurları zamanı. Bir aralık bulup rahat rahat dışarı çıkabileceğiz diye umuyorum. 

Bence burada öyle dört mevsim falan yok. Burada kış ve türevleri var. Hafif kış, kara kış, orta kış, kış başı, kış sonu ve arada bahardan kalma günler var. Öyle yazmış, baharmış, hava 30 derece olsun hayalimiz de yok hani. Dışarı çıkalım, üzerimize ince bir mont alalım, biraz yürüyelim, bahçede oturalım, açık havada bir şeyler yiyelim gibi basit şeyler yeterli. Ağustos sonu Eylül başı sakin bir hava sonrasında da şanslı isek Ekim’de güneşli birkaç gün. Akabinde hoş geldin kış başı.

Kar fırtınası uyarısı olduğunda tabi ki okullar tatil ediliyor, insanlar işlerinden erken çıkıyor, marketler erken kapanıyor, geç açılıyor ya da açılmıyor. Bankalar, devlet daireleri kapanıyor, herkes evlerine çekiliyor. Bu yıl bu şekilde 4-5 kar fırtınası atlattık. Genelde de 20-30 cm ve üzerinde olduğunda bir panik havası yaşanıyor. Araba yolları belediye tarafından açılıyor. Kaldırımları da yetişebildikleri sürece açıyorlar ama bu yıl pek yetişemediler. 

Yolları açarken kapattıkları genellikle otopark girişleri oluyor. Arabanızı çıkartmak için yaklaşık bir saatlik bir kar temizliği yapmanız gerekiyor. Kar temizleme makinanız varsa o da daha az yorucu olsa da yine de zaman alıyor. Hatta bu işi yapanlar var. Küreklerini ellerine alıp ya da ekipmanlarını arabalarına atıp geziyorlar. Online sitelerden, daha önce çalıştığınız firmalardan profesyonel bir ekip çağırıp kar temizleme işini yaptırabiliyorsunuz. Biraz pahalı olduğu için genelde insanlar kendileri temizliyorlar. Apartman ya da condo yönetimleri ekipler ile çalışıyor. İş yerleri, marketler, oteller büyük otoparkı olan yerler ağır iş makinaları ile kar temizleme işini yapıyor. Özetle kar başlı başına ayrı bir iş ve iş kolu burada. 

Kar güzeldir, kar romantiktir, kar bana huzur verir diyorsanız; yanılıyorsunuz. Her şey dozunda, tadında güzeldir. Fazla kar, aşık usandırır. Karda yürümek güzeldir. Evet efendim güzeldir. Ama tipide yürümek zorunda olmak, bata çıka, her yerine kar kaça kaça işe gitmek, arada rüzgâr yemek pek de güzel değildir. Bir de bunu birkaç ay yapmak yorucudur, usandırır. 

Havanın -16 derece iken hissedilen sıcaklık -30 derecelere dayandığı bir gün işten dönerken açıklık bir alandan geçerken hayatı sorguladım. Hipotermi nasıl başlayabiliyormuş, insan yapısı kıyafetlerin bir yerden sora işe yarmadığını ve aslında ne kadar aciz olduğumuzu öğrendim. Soğukla birlikte bir aydınlanma yaşadım. Yanından geçtiğim parkın kış aylarında bir katile dönüşebileceğini fark ettim. Akan göz yaşlarımı hissetmeyen donmuş yanaklarımdan temizlerken doğanın gücüne bir kez daha hayran kaldım. Bir miktar abartma olduğunu düşünenler olabilir. Ama bizim yaşadığımız yer bir ada ve bu adanın da ucunda okyanusa doğru uzanan bir yarımada. Bazen hava çok sert olabiliyor, rüzgâr ve nem soğukla pek de güzel bir his yaratmıyor.  Hava -10 derecelerde iken nem oranı %70-80 olunca hissedilen sıcaklık ciddi olarak düşüyor. Bir de üstüne rüzgâr… Neyse ki böyle günlerden çok olmadı. 😊

Nisan sonuna geldik. Hava biraz sakinledi en azından 1-2 derecelerde seyrediyor.  Mont, atkı, bere, eldiven, bot hala daha gerekli. En azından içlikleri çıkarttık. Soğuk memleketin bir başka derdi de kat kat giyinmek. 

Derdi olduğu kadar eğlencesi de var demek isterdim. Varsa da ben keşfedemedim henüz. Ama komik yönleri var. Sabah kalkıyorsunuz, kar tatili olmasını bekleyen öğrenciler gibi, yöneticinizden haber bekliyorsunuz. Bugün açığız ya da değiliz diye. Bazen de açılışı geciktiriyorlar. Yollar açılmadan toplu taşıma (otobüs ağı) çalışmıyor. Toplu taşıma çalışmıyorsa, evden çıkmanızın güvenli olduğunu düşünmüyorsanız iş yerleri işe gitmenizi zorunlu tutmuyor. Böyle günler az olsa da kış süresinde denk gelinmesi olası. 

Genel olarak sakin olan şehir kış ile iyice sakinleşiyor. İnsanlar evlerine çekiliyor ya da kapalı alan aktiviteleri yapıyor. Parklarda ya da kapalı pistlerde buz pateni yapan bir kesim de var elbette. Hatta haftada bir halı saha mantığı gibi haftada bir buz hokeyi maçı yapan arkadaş grupları var. Maçtan sonra bir yerlere gidip birkaç da bira yuvarlamadan olmaz diyorlar. 

 Buz pateni biz denemek istiyoruz. Ezkaza düşeriz de bir şey olursa, bir yerlerimizi kırarsak acilde 8-10 saat beklemek istemiyoruz. Korkumuzdan yapamıyoruz. Bir gün cesaretimizi toplarsak, kolluk, dizlik, kask ne bulursak giyip yaparız. O kadar önlem ekipmanı içinde hareket edebilirsek tabi. Şimdilik arada izlemeye gidiyoruz. El kadar çocuklar bile fırt fırt kayıyorlar. 

Sanırım küçük bir şehirde olduğumuz için sanatsal aktiviteler pek yok. Bir dans gösterisine gidelim dedik kişi başı 50 dolar da bilet parası verdik ve sonuç hüsran. Adını verip rencide etmek istemiyorum. Gösterinin adı da topluluğun adı da bizde kalsın. Gösteri profesyonel diye geçse de amatör bile değildi. Belki de ilk defa bu kadar kötü bir gösteri izledim. Belki de ilk defa ‘Ama emek vermişler, çalışmışlar, benim anlamadığım bir şey vardır. O kadar da sert eleştirmeyeyim. Kötü bir şey demeyeyim. Evde oturmaktan iyidir, biz de bir değişiklik oldu.’ diyemedim. Belki de ilk defa bir gösteri için ‘Gerçekten çok kötüydü.’ dedim. Hatta o derece ki sinemadan şaşmayalım kararı aldık.

Tüm bunların dışında bir ‘Study Permit (SP) ve Open Work Permit (OWP)’ uzatması almak durumundaydık. Bizim SP ve OWP işleri eşimin üzerinden başvuru ile ilerliyor. Pasaportunun süresi Nisan ayında bittiği için bize pasaportun süresi kadar SP ve OWP vermişlerdi. Pasaportunu Eylül ayında yenileme başvurusunu Montreal’e gidip yaptık. Ekim başlarında yeni pasaport elimize ulaştı. Kasım başında da uzatma başvurumuzu yaptık. Buraya kadar her şey plan dahilinde ilerledi. Buradan sonra IRCC devreye giriyor ve ne bizim elimizden ne de birlikte çalıştığımız IRCC danışmanımızın elinden bir şey geliyor. 

Beş ayın sonunda bizim dosyamızı incelemeye alan IRCC memurunun bir hatası sonucunda henüz işleme başlamadıklarını danışmanımızın girişimleri sonucunda öğrendik. Bizim uzatma başvurumuzu yeni başvuru olarak işleme almış ve sıfırdan dosya oluşturmuş. Ama bizim başvuru dosyamızın içeriği ve başlığı uzatma başvurusu. Başvuru sahiplerine bir defaya mahsus bir numara veriliyor ve sonrasında tüm işlemler bu numara ile işlem yapılıyor. Bu hata sonucunda bir tane olması gereken dosya numarası bizim adımıza iki tane olmuş. Çift numara olunca da işlem bir yerde tıkanmış. Detaylıca da bilmiyoruz ama bildiğimiz durum bu. Böyle olunca gecikme havuzuna atıyorlarmış. Danışmanımızın birkaç girişiminden sonra yapılan yanlışlık anlaşıldı ve düzeltme talebi girildi. Bunun akabinde üç hafta daha bekledikten sonra izinlerimizin onaylandığı bilgisi geldi. Elimizdeki SP ve OWP süresi dolduktan tam bir hafta sonra. 

Uzatma talebi için izinin bitiş tarihinden altı ay fazla varsa yapamıyorsunuz. İşlem süresi yaklaşık üç-dört ay. Biz de garanti altına almak için altı aydan biraz az varken başvurduk. Makul bir sürede gelir diye umduk ama olmadı. Geç olsun güç olmasın dedik ama gelmedi. Çalıştığımız IRCC danışmanı olayı çözdü. Kendisine ne kadar teşekkür etsek az 😊 Tek başımıza başvuru yapsaydık bu durumu nasıl çözümlerdik bilmiyorum. 

Bu kısmı da atlattık. Darısı yeni gelecek izinlerin başına diyelim. 

Sevgilerimle,

Hala gelmeyen bahar, bitmeyen kış… yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Bir süre mutfakta çalıştıktan sonra çeşitli sebepler yüzünden ayrılmıştım. On ay kadar, bir hukuk bürosu, bir banka, birkaç küçük firmanın bulunduğu bir ofis binasında kat görevlisi olarak çalıştım. Gerçekten ofis binasında çalışmanın mutfak ile kıyaslandığında çok daha az yorucu olduğunu, çok daha düzenli çalışma saatlerine sahip olduğunu ve buna bağlı olarak gelirin neredeyse sabit olduğunu söyleyebilirim. Pazartesi’den Cuma’ya, sabah yedi öğleden sonra üç sabit çalışma saatleri, üstüne resmi tatiller (çoğu ücretsiz) olmak üzere gayet düzgün bir çalışma alanı olduğunu söyleyebilirim. Ama bana rahat battı ve ben tekrar mutfağa geri döndüm. 

Bu işi de yapmaya devam edebilirdim fakat beni geliştiren bir şey yoktu. Bana kattığı, öğrenebileceğim, ilerleyebileceğim bir şey yoktu. Bir yerden sonra aynı şeyleri yaptığını ve bu aynı şeyleri yapmayı kabul ettiğinde, on yıl sonra da aynı şeyleri yaparak bu işe devam edeceğim anlamına geliyordu. 

Mutfak daha interaktif, ekip arkadaşların yaptığın iş, yeni yeni şeyler. Her gün yeni bir seviye açtığın bir oyun gibi. Aynı şeyleri yapmaya devam ederken yeni yeni yeteneklerin eklediği ve bunları daha hızlı yapmayı öğrendiğin bir alan gibi.  En azından benim için mutfak çok daha keyifli bir alan ve öğrenmenin dipsiz bir kuyu olduğu bir derya. Restoranda çalışmanın artı ve eksileri vardı. En büyük eksisi, benim için, akşam saatlerinde ve hafta sonu çalışmaktı. Bu nedenle restoranda çalışmak istemiyordum; farklı bir alanda çalışmak istiyordum, tercihen mutfak olursa iyi olur diye de içten içe istiyordum diyebilirim. 

Birçok iş başvurusunda bulundum temmuzdan eylül sonuna kadar; belki de elliden fazla başvuru yapmışımdır. Ama arayan soran olmadı, dönüş alamadım. Hemen her gün tekrar tekrar ilanları kontrol ettim. İş ilan sitelerindeki ilanları ezberledim diyebilirim. Aynı iş yeri aynı iş ilanını defalarca yeniledi ama benim başvuruma dönüş yapmadı. Uygun aday olmadığım için değil, başvurduklarım zaten tecrübe istemeyen başlangıç seviyesi işlerdi. 

Bir görüşme esnasında neden dönüş yapmadıklarını biraz anladım. Satış danışmanlığı pozisyonu için görüşmeye gittiğim bir firmadaki yönetici, ‘Akademik olarak çok ileridesiniz. Neden bir öğrencinin yapabileceği bu işi kabul etmek istiyorsunuz?’ dedi. 

‘Yeni ülke, yeni kurallar, benim diplomam burada henüz iş yapmıyor. Bunun için zamana ve birkaç düzenlemeye ihtiyaç var. Şu an durum bu ve benim için sorun yok. Eşim yüksek lisans yapıyor, şimdi onun sırası, sonra bana sıra gelecek.’ gibi bir açıklama yaptım. 

‘Güzel bacım, ablacım, benim diploma burada saylanmıyor, beni onore ettin ama bu benim pek işime yaramadı. Bana akıl verme bana iş ver, gözünü seveyim. Çalışkan adamımdır ha!’ diyemedim tabii. 😊Anlaşılacağı üzere biz sizi ararız dediler ve aramadılar. Zaten eve de uzaktı, iyi oldu 😊

Sonra başvuru yaptığımı bile unuttuğum bir yerden görüşmeye çağrıldım. Bir market zincirine bağlı bir mutfak. Aslında bir üretim mutfağı diyebiliriz. Günlük sıcak yemek de var, dondurulmuş yemek de yapıyorlar ya da sipariş üzerine etkinliklere catering de yapıyorlar. Sandviç ve sunum tepsileri de var. Geniş bir menüye sahip. Ara ara özel yemek de üretiyorlar, menü dışında istenen yemekleri de yapıyorlar. 

Reklam metni gibi oldu. ‘Etkinlik mi yapacaksınız, yemeğe mi ihtiyacınız var? Hazırlık yapmaya vaktiniz mi yok? Evde hazırlanmış gibi görünen ama restoran kalitesinde zengin bir sofra mı kurmak istiyorsunuz? İster sıcak ister soğuk, A’dan Z’ye sofralarınızdayız, bir telefon, email kadar uzağınızdayız. Sizin için özenle hazırlanan yemekler istediğiniz an sofranızda…’

İş görüşmesinde, istediğim bir iş olduğu için sanırım, çok heyecanlandım. Hem iş tanımı benim istediğim gibi hem çalışma zamanı fena değil hem çalışma planı daha uygun. Bazı soruları anlamadan yanıtladım, kararlama kelime salatası olarak bazı şeyleri ortaya serpiştirdim. Mülakat otuz-kırk dakika sürdü. Biz sizi ararız şeklinde sonlandı. 

İki günlük bir bekleyiş sonunda olumlu olarak döndüler. Hemen ertesi gün çalıştığım yere ben 3 gün sonra ayrılıyorum, kariyer planımı değiştirdim diye haber verdim. Cuma oradan ayrıldım. On aydan biraz fazla süren kat görevlisi sayfasını kapattım. Pazartesi yeni işime başladım. Bir buçuk aydır da mutfakta devam ediyorum. 

Restoran mutfağı ile benzer yönleri de var farklı yönleri de var. Mutfak gerçekten değişik bir ortam. Şu an çalıştığım mutfak biraz daha kalabalık. Bir de marketin ön tarafında çalışanlar da var. Yaklaşık otuz kişilik bir ekip. Bu da önemli bir sosyallik demek. Aynı zamanda gıybet, dedikodu demek. Dedikodu derken yanlış anlaşılma olmasın, olan olayların yeniden değerlendirilmesi diyelim. 😊

Ben baştan tavrımı koydum. Dedim ben dedikodu sevemem, lütfen bana bunlarla gelmeyin. Bu nedenle kimse bana öyle gelmiyor. Tabi ki böyle demedim. Yağdırın, gönderin gelsin. Bilgi, eğitim önemli dedim. Sanırım yeni olduğum için denk geldiği yerde o onu çekiştirdi, bu buna bir şey dedi. Üüff bayağı bir bilgidendim. 

Şaka bir yana on ay nerdeyse yalnız çalıştıktan sonra kalabalık bir grupta yer almak bana iyi geldi. Daha yorucu, kazancı aynı ama artıları daha fazla. 

Mutfak ile hep ilgiliydim, yemek yapardım, denerdim, yemek programlarını izlerdim. Ama bundan beş yıl önce, başka bir ülkeye gideceksin ve bu ilgin sana para kazandıracak deseydi pek gerçekçi gelmezdi. Belki de yeni farklı kariyer kapısıdır belki de bir süreliğine geçiştir. O ya da bu fark etmez çok güzel bir tecrübeler ediniyorum. Biraz daha fazla para verseler hayır demem ama şimdilik her şey yolunda ve güzel gidiyor. Eğlenceli olması da cabası. Bakalım sırada neler var…

Sevgiler… 

Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 12 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kimya Öğretmeni Kanada’da Sürücü Belgesi Alabilecek Mi? 2

Anlaşıldığı üzere sürücü belgesi alabilmek adına adımları dün itibarı ile tamamladım. Macerayı tamamlamandan yazmak istemedim. Ama süreç uzadıkça uzadı. Eylül ayı başlarında sonuçlandırmayı hedeflerken Ekim ayı ortalarında anca tamamlayabildim. Geç olsun, güç olmasın derken hem geç oldu hem de güç oldu. Ne biçim oldu, valla ben de anlamadım.

Olayın uzamasının birkaç sebebi var. Benden kaynaklı olanlar ve benden bağımsız olanlar. Hazırladığım sunum ile derdimi anlatmaya başlıyorum, toplanın. 

Sürücü okulundaki hocam “Ekstra bir iki ders daha alman gerekli dört ders yeterli olmayacak” dedi. Dersleri planlayamadılar çünkü üniversite için Kanada’ya yeni gelen öğrenciler, kış girmeden sürüş testini almak isteyenler, sürücü belgesi almak için yaşını dolduran sabırsız gençler ve benim gibi birden fazla kez sınava girenler yüzünden yaz sonunda, tabir-i caiz ise, büyük bir yığılma oluyor. Sınav merkezinden randevu almak zorlaşıyor. Bu arada çok büyük bir doğa olayı olmaz ise her hava koşulunda sınavlar devam ediyor.

Ben de sürüş derslerinin parçalı bulutlu olmasını istemediğimi söyleyince eski planı tamamen değiştirip yeni bir plan yapmak zorunda kaldılar. Bu da zaten, olması gereken zamanlamayı bir ay kadar ileri attı. Dersleri yeniden planladıktan sonra sınav tarihim Eylül ayı sonuna denk geldi. Ama ben kaldım. Dümdüz kaldım. Nasıl güzel kaldım. 

Aslında yarısını geçtim demek daha doğru. Sürüş testi park ve yol kısmından oluşuyor. Parktan geçerseniz yol testine devam ediyorsunuz. Ondan da geçerseniz sürücü belgesine hak kazanıyorsunuz. Park kısmından geçemezseniz yol testine devam edemiyorsunuz. 

Benim başıma gelen ise şudur: Park kısmını başarı ile tamamladım. Yol testinde 60 puanlık bir hata nedeniyle kaldım.  İkinci sınav için ise park kısmından başarılı sayılacağımı ama üç ay geçerli olduğunu söylediler. Bir hafta sonra yeniden yol testine girebilirsin dediler. 

Yoğunluktan dolayı, randevu olmadığı için, iki hafta beklemek zorunda kaldım, yol testi için yine para ödedim (yaklaşık 80 dolar) ve sürücü okuluna bir saatlik bir para ödedim (yaklaşık 140 dolar). Cezalı çocuk gibi hissettim kendimi. Tekrar para ödeyince gençleştim resmen, bu kadar mı fark eder? 😊 

Sınavların aşırı ciddi olduğunu söyleyebilirim. Bana denk gelen müfettişin de ciddiyeti olabilir tabi ama çok katılar. Yani anlatamayacağım bir ciddiyet kokusu var. Müfettiş elektrik kıvılcımları saçarak biniyor. Bu arada davranış olarak kaba hiçbir şey yok, gayet saygılı ve mesafeli. Her iki sınavda da aynı adam denk geldi. İlk sınavda gergindim, ikincisinde aynı adamın geldiğini görünce 3 kat daha gerildim. ‘Aha! Yine kaldım.’ diyerek girdim sınava.

Bana denk gelen müfettiş oradaki herkesin, her şeyin başı imiş. “Merhaba” bile demeden yönergelerini verip, başlayabiliriz diyor ve sınava başlıyor. Tamamen robotik komutlar ile sizi yönlendiriyor ve sonunda da geçtin ya da kaldın diye bildirip bir sonuç belgesi veriyor. İtiraz hakkı yokmuş. Yani örneğin sınav esnasında ‘Şu kavşakta yol ver işaretinde yeterince yolu kontrol etmedin.’ dediği anda ‘Hayır, ettim.’ diyemiyorsunuz. Uzunca bir hata listesi ve hepsinin de bir puan karşılığı var 50 puanı görünce kalıyorsunuz. Geçtiyseniz zaten gerisinin pek bir önemi yok. 

Geçtikten hemen sonra yeni sürücü belgesi için evraklarınızı verip, yine para ödüyorsunuz (şu an için 145 dolar, ama her ay değişiyor).  Kağıdına basılı geçici belge veriyorlar, aslını tabi ki yine postalayacaklar. İki-üç hafta içinde asıl sürücü belgesi gelmiş olur diye umut ediyorum. 

Toplam olarak belirtmek gerekirse dersler (5+5+1 ders, bunlardan 2 tanesi ders ve sınav birlikte), sınav ve belge harçları yaklaşık olarak 1850 dolar (vergiler dahil) tuttu. Benzin fiyatlarının artması ile ders ücretlerinin de zamlanacağı söyleniyor. 

Bu arada Türk sürücü belgesini alıyorlar. ‘İki sürücü belgesine aynı anda sahip olamazsın.’ diyorlar. Vermek istemedim, itiraz ettim ama almak zorunda olduğunu söyledi. Sonuç itibarı ile Türk sürücü belgesini kaptırdım diyebilirim.

Uzun ama sonucu başarılı bir macera oldu ve çok da güzel bir bütçe ayırmak zorunda kaldım. Şunu da belirtmek zorundayım ben yaklaşık 15 yıl önce sürücü belgesi almıştım. Fakat aktif bir sürücü değildim. Sürücü belgesi benim için ikinci bir kimlik olmaktan pek öteye gitmedi. Bu sebeple burada neredeyse sıfırdan pratik yapıp, sürücü belgesi aldım diyebilirim. Başka ülke de deneyimli olmanızın elbette faydası oluyor ama farklı sürüş beklentileri sebebi ile dezavantaja da dönüşebilir. 

Sola dönüşler, ah o sola dönüşler. Işıkla kontrol edilmeyen sola dönüşler. Hiçbir şeyin ortasında olan ana yoldaki sola dönüşler (sola dönüşler için bence türkü bile yakılabilir), iki şeritli göbekli kavşaklar, highway bağlantıları ve daha niceleri, bir şekilde öğreniliyor. 

Benim gibi dokuz-on derse ihtiyacınız da olabilir. Üç-beş derste de halledebilirsiniz. Hatta gelir gelmez hemen araba kiralayıp ya da alıp kendi randevunuzu oluşturarak sınavca kendi başınıza da girebilirsiniz. Türkiye’den getirdiğiniz sürücü belgesi ilk üç ay geçerli olacak, bu esnada kendi kendinize de ilerleyebilirsiniz. Daha önce alınmış bir başka ülke sürücü belgeniz olmasa bile bir sürücü okuluna bağlı olmanız şartı aranmıyor. Sıfırdan başlayacaksanız farklı kuralları var. O da ayrı bir konu. Yani ben kendi deneyimimi özetlemeye çalışıyorum, herkesin deneyimi kendine özel olacaktır. 

Bunun dışında benim işim, eşimin okulu gayet yolunda ve iyi gidiyor. Yaz saati uygulaması bitti ve iyice kış moduna aldık kendimizi. Havalar, klasik Newfoundland havası, değişken. Bir saat içerisinde güneşli bir sonbahar havasından kasvetli bir yağmur havasına, oradan da kar yağışına geçiş yapabilir. Bir gün 12 derecelerde seyrederken hemen ertesi günde -4 derecelere geçiş yapabilir. Havalar nasıl olursa olsun bizim havamız iyi olsun. 

Sevgiler,

Yılan Hikayesine Dönen Sürücü Belgesi Hikayesinin Sonu – 3 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kimya Öğretmeni St. John’s’da!/ Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 8

Sürücü belgesi konusunda kısa bir güncelleme ile başlamak istiyorum. Görme testi ve ilk fotoğraf için randevumuzu alıp gittik. İşler randevu alıp gittiğimiz için çok hızlı ilerledi. Randevu saatimizden çok önce gitmemize rağmen önümüzde randevulu bekleyen kimse olmadığı için hemen bizim işlemlerimizi tamamladılar. Randevusuz olanlar önce gelseler dahi randevusu olanların sonrasına atılıyormuş. Neyse burası biraz karışık olabilir.

Yaklaşık yarım saat içinde işimizi bitirdik ve çıktık. Elimizde sürücü belgemiz olan bir A4 kâğıdı vardı. Bu bir elbette ki geçici bir sürücü belgesi. 

İlk aşama sürücü belgemiz ise bize posta yolu ile en fazla otuz gün içerisinde gönderilecekmiş ama bu da zaten sürüş testini geçene kadar kullanacağımız bir belge. Geçici sürücü belgemiz gelmeden sürüş dersi almak veya sürüş sınavına girmek istersek diye geçici sürücü belgesinin A4 kağıdına basılı olarak geçicisini verdiler. 

Sonra neden burada evrak işleri yavaş ilerliyor! Ehliyet başvuru merkezinde bir kart basılabilir. Hadi basmadın, A4 kağıdından yürü, email at, QR kod ver. Yok! İlla bir şey postalayacaklar.

Sürücü okulları ile iletişime geçtik. Aslında beklediğimiz gibi oldu. Ağustos içerisinde her haftaya ders koydular. Toplam beş ders alacağız. Dört ders normal ilerliyor. Ders sürelerimiz bir saat otuz dakika. Beşinci ders ise sınavın olduğu ders. Sınav öncesi bir ısınma turu olacak. Hemen ardından yarım saat sürecek sürüş testi olacak.

Eylül itibarı ile, elbette bir aksilik olmaz ise, sürücü belgemizi alacağız. 

Havalar bozmadan herkes sürücü belgesi alma derdinde olduğu için sınav randevularında yığılma varmış. Biz de sıraya girdik bekliyoruz. Dersimizi alalım, sınavımıza girelim. Haydi çocuklar sürücü okuluna.

Ben ne yapıyorum kısmına gelirsek. Tam zamanlı çalışıyorum. Kendimce İngilizce çalışıyorum. İngilizce okuma ve dinlemeye yapmaya çalışıyorum. Bu sayede kelime öğrenmeye çalışıyorum. Kelime öğrenmek bir yerden sonra aynı kelimeler ile tekrar tekrar karşılaşmak ile oluyor. Olağan akış içerisinde karşınıza tekrar tekrar çıkan kelimeler daha çok akılda kalıyor. Tabii ki farklı yöntemler de vardır. Ben şimdilik bu şekilde ilerlemeye çalışıyorum. 

Dil öğrenmek haricinde dili geliştirmek ve dili yaşamak uzun bir süreç. Günlük iletişim ihtiyaçları ile akademik olanlar farklı. Bunun haricinde tabii ki gramer kısmı var. Günlük kullanılan bazı tabirler, deyimler var. Dil öğrenmeye çalışan herkesin bildiği klasik durumlar. 

Genel hayat kısmına da gelirsek, özetlemek gerekirse; iyi anlamda belirli bir rutin içerisinde ilerlemeye çalışıyoruz. Arada da kendimizi şımartıp değişik aktiviteler yapmaya çalışıyoruz. Biraz iş, biraz çalışma, biraz gezme, biraz eğlence…

Yaz sıcakları bunaltmadı 😊

Havalar bu ara fena gitmiyor. Genelde güneşli. Ama tabi buraya göre fena gitmiyor. İstanbul ile kıyaslandığında bir ilkbahar havası denebilir. 

Hava elverdiğince biz de havanın keyfini çıkarmak istiyoruz. Genellikle yürümeyi tercih ediyoruz. Parklarda vakit geçirmek de oldukça popüler. Piknik yapmak gibi denebilir. Ama öyle mangalımı, etimi köftemi, tavuk kanatlarımı alayım şööööyle duman eşliğinde piknik yapayım gibi denemez. Onun da tadı ayrı belki ama burada insanlar genelde gazlı barbekü tercih ediyorlar. Bahçe, veranda ya da teraslarında yapıyorlar ve evde yiyorlar. Çok da öyle duman altı olmuyor. 

Daha çok sandviç, meyve, atıştırmalık gibi evde hazırlayıp getiriyorlar. Yaygılarını, sandalyelerini koyup oturuyorlar. Güneşlenmeye gelenler de mevcut. Evinizin yakınındaki parka, tercihen mayonuzu giyip yaygınızı alıp gidiyorsunuz. Kremleniyorsunuz ve yaygınızı çimenlerin üzerine serip yatıyorsunuz. Parkta halka açık havuz varsa oradan da faydalanabilirsiniz. 

Aslında buraya kadar her şey çok normal. Burada dikkatimi çeken birkaç bir şeyi söylemeden edemeyeceğim. Haşlanmış olduğunu düşündüğüm ıstakoz yiyen bir aile gördüm. Her biri önüne almış bir bütün ıstakozu piknik masasının üzerinde yiyorlardı. Bana biraz değişik geldiğini itiraf etmeliyim. 

Yaş fark etmeksizin bir aktivite halinde oluyorlar. Yani bir süre oturuyor, yatıyorlar, yuvarlanıyorlar, sohbet ediyorlar. Sonra bir süre oyun oynuyorlar. Oyun oynarken sohbet ve tabii ki eğlence devam ediyor. Bu oyunlar top, frizbi atıp tutma gibi basit bir oyun da olabilir ya da özel olarak alınmış ekipmanlar ile oynan oyunlarda olabilir. Yalan söylemeyeceğim bazılarının adını bile bilmiyorum. 

Mesela geçen altmış yaşlarında olduğunu tahmin ettiğimiz bir çift önce tenis topu atıp tuttular, sonra beyzbol topu attılar bu sefer eldivenle tuttular. Tek yaptıkları karşılıklı ayakta durup sohbet ederken top atmak ve tutmak. Sonra bir süre voleybol topu ile oynadılar ve en nihayetinde biraz oturdular. 

Bu bana hem değişik geldi hem de çok hoşuma gitti. Hemen alışveriş merkezine koşup bende beyzbol topu ve eldiveni almaya karar verdim. 

Turistik bir kentte yaşıyoruz diyebilirim. Yakın yerlerden araba ile bireysel gelenler olduğu gibi gezi gemileri ile de gelenler oluyor. Şehir merkezi haftanın her günü kalabalık. İnsanlar havaların güzel olması nedeni ile dışarılarda. Ücretli / ücretsiz etkinlikler var. Özellikle hafta sonu konser, gösteri gibi etkinlikler düzenliyorlar. İlginizi çeken bir şey bulabilirsiniz. En azından ücretsiz olanlara takılıp vakit geçirebilirsiniz. Biz birkaç mini konsere gittik. En azından canlı müzik dinledik. Gayet keyif aldık. 

Şehir merkezindeki ana cadde araç trafiğine kapatıldı. Temmuz ile Eylül arasında sadece yayalara açık. İnsanlar yürüyor, oturuyor, bir yerlerde takılıyor ve havanın tadını çıkarıyor. Biz de bunlara arada dahil oluyoruz. 

Her işten çıktığımda kalabalığa karışmak, güzel havayı koklamak çok hoşuma gidiyor. Okyanus ve doğanın kokusunu hissetmek henüz değişik geliyor ve her seferinde bu değişik duyguyu deneyimlemek bana çok iyi geliyor. Uzun doğa yürüyüşleri de bu sebeple biraz yorucu olsa da keşfetmenin, değişik manzaraları görmenin yanı sıra duygusal olarak güzel bir deneyim sağlıyor. Uzun doğa yürüyüşleri yapıyorsanız yanınıza atıştırmalık, içecek almak zorundasınız. Çünkü bunları temin edebileceğiniz bir tesis bulamayacaksınız. Genelde insanlar sandviç, protein bar, kuruyemiş, meyve alıyorlar. Biz de bunları alıyoruz tabii ama yetmiyor. En son öğlen yemeği olarak tavuk pilav götürdük. Yürüyüşümüzün ortalarında okyanus manzaralı tavuk pilavımızı buz gibi gazozlarımız eşliğinde tükettik. Üzerine de meyve yedik. 

Balina turları yapıyorlar, şu an en popüler etkinliklerden. Havaya ve balinalara bağlı olarak günde dört ayrı tur yapıyorlar. Kişi başı 100 dolar ve toplamda iki saat gibi sürüyor. Ya da arabanız var ise etraftaki koylarda balinaları takip edebilirsiniz. Biz çok uzaktaaaaan gördük. Yani balina olduğunu tahmin ettiğimiz bir karartı şeklinde idi. Değilse bile bana göre balinadır o gördüğüm. 

Şu an her yer yemyeşil. Hava genelde açık ve sıcak. Doğa çok güzel. Güzel kokuyor. Bazı duygular, bazı yaşananlar tam olarak aktarılamıyor. Elimden geldiğince deneyimlerimi paylaşmaya çalışıyorum. Daha güzel deneyimler, daha güzel günlerin hepimizle olması dileklerimle. 

Sevgiler,

Kimya Öğretmeni Kanada’da Sürücü Belgesi Alabilecek Mi? 2 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kimya Öğretmeni St. John’s’da!/ Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 8

Bir ülkeden bir başka ülkeye göç ettiyseniz sürekli bir gündeminiz oluyor. İlerleyen zamanlarda azalacaktır diye umut ediyorum. Şu an durum sürekli yakın zamanlı, orta vadeli ve uzak gelecek için yaptığımız planlar. Bunların yanında kurduğumuz hayaller, değerlendirdiğimiz olası/olası olmayan durumlar var. Hayaller ve durumlarda güncellediklerimiz, tekrar tekrar üzerinden geçip yenilediğimiz… konuşacaklar listesi uzun, eh bize de konuşacak konu lazım. 

Onu nasıl yapsak, şunu nasıl yapsak, ona baktın mı, bunu araştırdın mı? Yapmanız gerekenler, yapmak istedikleriniz. Liste uzun olduğu için herkesin kendine göre bir sıralaması oluyor. Zihninizi sürekli meşgul eden bir şey elbette çıkıyor. Her zaman bir şeyler yapmak istemediğiniz için ertemeler, gecikmeler oluyor. 

Bu esnada günlük hayat koşuşturmacası da devam ediyor tabi. Havalar da bir dengesiz. Hava dengesiz, derken bayağı dengesiz, bir gün 3-4 derecelerde ve sağanak yağışlı iken hemen akabinde 25-26 derece ve güneşli, hemen peşine 7-8 derece rüzgârlı. Gün içinde t-shirtten monta geçiş yapabilirsiniz. Bu da biraz yorucu olabiliyor. Bünye henüz alışık değil, gerçi buna alışılır mı bayağı bir şüpheliyim. Havanın dengesizliği etrafınızdaki insanlara da yansıyor. Beyaz çorap, siyah terlik, şort ve kapüşonlu sweat-shirt kombinasyonundan nedense çok var. Havadandır demek istiyorum, ben havaya bağlamak istiyorum. 

Biz su aralar sürücü belgesi alma yolundayız. Yolundayız çünkü henüz geçerli bir sürücü belgemiz yok. Planı yaptık ilk adımı attık. Bizim için çok acil ya da öncelikli değildi bu sürücü belgesi. Şehir merkezinde de oturunca da çok gerek duymadık işin açıkçası. Diğer bir erteleme sebebimiz yakın zamanda araba alma planımızın olmaması. 

“Sürücü belgesi alma” diyorum çünkü sürücü belgeniz olsa da neredeyse sıfırdan sürücü belgesi alıyormuş gibi hareket etmeniz gerekiyor. Bu tabi ki bulunduğunuz eyalete göre değişiklik gösterebiliyor. Bulunduğunuz ya da yerleşmeyi planladığınız eyalet için sürücü belgesi edinme politikalarını incelemenizi tavsiye ederim. Genel bir bilgi ile hareket etmek yanıltıcı olabilir.
Hatta eyaletlerin belge sınıflandırmaları ve sınıflandırma adlandırmaları farklı.

Kanada’dan aldığınız sürücü belgesi Kanada’nın her yerinde geçerli, fakat aldığınız eyalet dışında yaşamaya başladıysanız belirli bir süre içerisinde bu yeni eyaletinizde ehliyetinizi onaylatmanız gerekiyor. Herhangi bir sınava girmenize gerek yok ama tabi ki yine güncel bilgileri eyaletinizin internet sitesinden kontrol etmenizi tavsiye ederim.

Newfoundland and Labrador eyaleti için öncelikli olarak bir yazılı test (biz online yaptık, adı ‘written test’) vermeniz gerekiyor. Bunun için öncelikli olarak NL Goverment internet sitesinde bir profil oluşturuyoruz. Sonra bu sitede bulunan bir teste giriyorsunuz. Teste girmek ücretsiz ve evinizin rahatlığında. Pofidik terlikleriniz ve hatta dilerseniz pijamalarınızla bu teste girebilirsiniz. Zira bundan sonrası pek de pofidik olmayacak. 

20 adet trafik işareti, 25 adet trafik kuralları sorusu bulunuyor. Toplam 6 yanlış hakkınız var. Başarısızlık durumunda 24 saat sonra yine sınava girilebiliyor. Üst üste belirli miktar basarisiz olursanız bu sefer 10 gün kadar bir süre sonra tekrar sınava girebiliyorsunuz. Çalış öyle gel demek oluyor sanırım.

Teste girmeden önce yine aynı sitede bulunan pdf ler üzerinden çalışabilir, İnternet’e farklı sitelerde ücretsiz deneme sorularına ulaşabilirsiniz. Ücretli hizmet sunan siteler de mevcut. Daha öncesinde sürücü belgeniz varsa bile bu sorulara ve notlara bakmak faydalı olacaktır diye düşünüyorum. Terimlerin İngilizceleri, yeni kurallar, unuttuklarınız, farklılıklar vs. mutlaka öğreneceğiniz bir şey çıkacaktır.

Testi başarı ile tamamladığınız zaman sürüş testine (bunun da adı ‘road test’) girmeye hak kazanıyorsunuz. Sürüş testine girmeden önce ise kâğıt işleri ve tabi ki harç ödemeleri yapılıyor. Bir yerlerden belge alınacak, bir yerlerde birilerinin imzası olacaksa para ödemesi yapılacak. Değerli olan kâğıtları, belgeleri diğer değerli olan paranızla takas etme işlemine harç ödeme diyorlar. Neyse gerekli miktarları elinizden çıkardığınız da hem hafiflemiş olacaksınız hem de istediğiniz belgelerinize bir adım daha yaklaşacaksınız.

Biz şu anda bu aşamadayız. Randevu alıp, testi geçtik bizim bir fotoğrafımızı çekin, sınavımızı geçtiğimizi görün, sürüş testine girebilmemiz için bize bir kâğıt verin, biraz da paramızı alın aşaması.

 
Sürüş testi kısmında da gerek internet üzerinden gerek ise bunu yenice deneyimleyen arkadaşlarımızdan bilgileri topladık.
Sürüş testi için bireysel randevu almak zor olabiliyormuş. Bunun nedeni de sürücü okullarının randevuları blok halinde açılmadan kapatması imiş.
Yine bir para olayı.
Bu sebeple sürücü okulundan ders ve destek alarak ilerlemenin daha sağlıklı olabileceğini tavsiye ediyorlar.
Aslında profesyonel bir destek almadan da sürücü belgesi alabilirsiniz. Yani bir sürücü okuluna kayıt yaptırmanız ders almanız zorunlu değil. Bireysel olarak ben yeterliyim diyorsanız kendi kendinize de randevu alıp sınava girebilirsiniz.

Sürücü okulundan sürüş desteği almanın birkaç avantajı var. Sürüş testinde rota üzerinde nasıl ilerlemeniz gerektiği, size puan verecek görevlinin sizi yanıltmak için yapabileceklerini yol üzerinde size gösteriyorlar. Bir yandan da arabaya alışıyorsunuz. Çünkü sürüş testine kendi aracınız ile gitmeniz gerekiyor. Bizim gibi arabanız yoksa kiralayabilir, bir arkadaşınızdan rica edebilir ya da bunun için bir sürücü okulundan/hocasından profesyonel destek alabilirsiniz. Kalırsanız yine randevu ayarlayıp sürüş testine girmeniz gerekiyor. 

Sürücü okullarını tavsiye etmelerinin sebebi de burada gizli. Yine bir taş kuş hesabi yapıp sürücü okulundan minik bir paket almak daha mantıklı geliyor bize. Farklı farklı paketler var. Sıfırdan başlayanlar için teorik ve pratik dersleri haricinde yalnızca sürüş dersleri, yalnızca sürücü sınavına götürme desteği veya menüden ihtiyaçlarınızı seçebiliyorsunuz. İki üç saatlik sürüş dersi ve sınav desteği bize en uygun olan. İlk sefer de geçemeyenlere de yine sınava gireceğiniz aracı tahsis etme desteğini veriyorlar. 

Teorik olarak öğrendiğimiz kadarı kurallara katı bir şekilde uyulması gerekiyor, agresif sürüş de dahil olmak üzere uygun olmayan hızlarda araba kullanımını istemiyorlar, otoyol giriş ve çıkışlarında Türkiye’deki uygulamalardan farklı birtakım uygulamalar mevcut… 

Sürücü adayını puanlayan kişi de önemli diyorlar, negatif ya da pozitif olarak sonucu etkileme hakları var elbette. Bir ay içerisinde bunu da yapılacaklar listesinden yapılanlar listesine aktaracağız diye planlıyoruz. Evdeki hesap çarşıya uyar diye umuyoruz. 

Bazı yetkinliklerinizi tekrar tekrar kanıtlamak durumundasınız. Mücadele sürekli devam ediyor. Değişik bir durum bu. Hem iyi geliyor hem de bazen can sıkıcı olabiliyor. Bunları buraya gelmeden önce de biliyorduk. Bu sebeple bizim için sorun olmuyor. Hayatın içine hızlıca karışabilseniz de, hayatın içinde yer edinmeniz biraz zaman alacaktır.

Sevgiler 

Ehliyet Alma Süreci / Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 9 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Bu Sefer Özlemlerden Bahsedeceğim/ Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 7

Gelmeden önce bilgimizin kısıtlı olduğu bir yerden bildiriyorum. Bu kente en az iki yıl yaşamak üzere taşındık. Aynı ülkede bile semt, kent değiştirmek bazı zorlukları, yenilikleri beraberinde getiriyor. Bununla birlikte yepyeni bir ülkeye sadece birkaç valiz ile taşınmak bir hayli zor. Kararlı olmak ve bazı şeyleri göze almak gerekiyor.

Taşınmak zor zanaat. Aklımızda İstanbul’dan daha küçük bir kente taşınmak vardı. Daha sakin, nüfusu daha az. Fakat bunu düşünürken Kanada fikri ortaya çıktı. Taşınacağımız yeri belirleyen ise üniversite kabullerine bağlı tercihimiz oldu. Böylece bir taşla birkaç kuş vurmuş olduk. Yine bir attığımız taş ürküttüğümüz kuş hesabından sonra kararımızı verdik.

Bir süredir yaşadığımız, alışmaya çalıştığımız ve benimsemeye başladığımız kent hakkında biraz bir şeyler paylaşmak istiyorum. İddialı bir şekilde benim gözümden St. John’s mu deseydim acaba? Yeni yuvamız, mini mini “St. John’s”umuz da olabilir. 😊

Elbette ufak bir araştırma ile internet üzerinden bilgiler bulabilirsiniz. İlk geldiğimizde bizim de işimize yaramıştı. Her şeyi gelmeden bulmak mümkün olmadığı gibi benim de buradan aktarmam mümkün değil. Çalışırken ya da yaşarken gezmek biraz sıkıntılı. Henüz arabamız da olmadığı için şehir içi hakkında bilgi sahibiyiz.

Biz pek kalabalık olmayan bir kentte yaşıyoruz. Toronto veya Vancouver ile kıyaslandığında hayli küçük sayılabilir.

İstanbul’dan Gelen Birine Göre Epey Küçük Bir Yer

Yaşadığımız bu kent Newfoundland & Labrador eyaletinin başkenti olan St. John’s. Aynı zamanda Kanada’nın en doğusunda yer alan adanın da en doğusunda bulunuyor. Başkent olması sebebi ile adada yer alan kentlerin en büyüğü. Kime göre büyük neye göre büyük tartışılır elbette. Bir zamanlar bir süre birlikte çalıştığım dokuz (rakamla 9) haneli bir köyden gelen Kanadalı bir arkadaşım burayı devasa boyutta ve çok kalabalık bulduğunu söylemişti. İstanbul’dan gelen bana göre ise bir semtten daha küçük.

Aslında renkli evleri ile meşhur eski bir balıkçı liman kenti, Kanada’daki ilk yerleşim alanlarından biri. Şu anda farklı politikalar gereği bireysel balıkçılık pek yapılamıyormuş.  Bireysel balıkçı tekneleri için lisans alma zorunluluğu getirilmiş. İşler oralarda biraz karışmış. Şehrin eski sakinleri bu durumdan hayli şikayetçi.

Liman “downtown”da yer almakta fakat benzetme yapmak gerekirse İstanbul’u bilenler için harem limanı gibi ticari, tamamen ticari gemilere ve gemilerin yanaştığı işletmelere ayrılmış. Etrafında elbette yürüyebilirsiniz ama bu bir kordon yürüyüşü gibi olamayacak.

Limanın sonunda aktif olmayan bir tren yolu başlıyor. Vaktiyle yolcu taşımacılığı da yapan bu tren hattı adanın iç kısımları ile bağlantı olarak kullanılıyormuş.

İşin ilginç tarafı limanda okyanus kenarında sadece 3-5 tane restoran var. Ona bile yer ayırmamışlar. Yap bir prefabrik, at önüne iki hasır tabure. Çay, kahve, tost, sosisli… ama yok. Küçük, sevimli bir park alanı ve 3-5 bank var sadece.

Yazın Renkli Bir Kent Oluyor

Liman aynı zamanda yazın gezi gemilerine de ev sahipliği yapıyor. Bu da eğlence sektörünün beklediği bir şey. Gece hayatının ve restoran işletmelerinin iyi olması biraz da buna bağlı. Yazı bekleyen ve turizmden geçinen birçok işletme var.

Limanın yer aldığı caddenin bir üstü downtown’un kalbi diyebiliriz. Burada ne ararsanız var; restoran, kafe, bar, lounge sıra sıra dizilmiş. Yaz aylarında bu caddeyi araç trafiğine kapatıp sadece yaya trafiğine açık bırakıyorlar. Buradaki işletmeler de yol üzerine açık havada oturabileceğiniz alanlar açıyorlar. Yürümek, etrafa bakınmak bile keyifli hale geliyor. İsterseniz yiyeceklerinizi elinize alıp işletmelere ait olmayan, belediyenin koyduğu oturma yerlerinde de oturabilirsiniz.

Bu caddenin bir üstünde barlar sokağı diyebileceğimiz, çok da büyük olmayan bir “George Street” var. Yine İstanbul’u bilenler için şöyle diyeyim, Kadıköy Kadife Sokak gibi düşünebilirsiniz. Gece eğlenceleri ile ünlü, hatta yazın konserler oluyor. Konserler açık hava ve sokağın ortasında olmasına karşın ücretli. Ücretsiz varsa da biz denk gelmedik. Biz ilk geldiğimizde yazın sonu olmasına karşın bir hayli yoğundu diyebilirim. Birçok çeşitli kulüp bulmak mümkün. Sabahlara kadar açık olanları da var. Eğer gece eğlencesine düşkünseniz buralarda özellikle yaz aylarında kendinize uygun eğlence yerleri bulabilirsiniz.

Yok ben otururum, Irish müziğimi dinlerim, bana alternatif rock lazım, karaoke yapacağım, kafam kaldırmaz sakin yer lazım derseniz de etrafta çeşitli seçenekler mevcut.

Biz artık yaşlandık galiba, benim kafam pek gürültü götürmüyor. Yemeğimi yer, soğuk mayalı içeceğimi yudumlar evime dönerim. Uzun bir eğlence gecesinin ertesinde kendimize gelemiyoruz. Uzun dediysem o kadar da uzun boylu değil, maximum gece 1’de evceğizimde olayım.

Burada yemek yediğiniz mekanlarda hesabı öderken genellikle garsonlar “Buradan sonra planınız ne?” diye soruyorlar. “Buraya gelmişim, bir de üstüne plan mı yapacaktım? Yoruldum bile, valla şu an eve ışınlansak ne güzel olur, pijamalarımızı giyer kanepede yayılırız. Zaten dışarıda yemek yemek pek bütçe dostu değil, bir de üstüne geceye devam edip para harcayacağım, ertesi gün kendime gelemeyeceğim. Senede 1-2 kez yeter ama o gün bugün değil. ” demek uzun ve yorucu olacağından “Hayır, yok ” deyip geçiyoruz.

Kentin geneli yeşil, geniş caddeler, parklar, göl ve göletler var. Yürüme mesafesinde hiking rotaları var. Hiking rotaları da yine çok çeşitli. Okyanus tarafını da tercih edebilirsiniz, göl etrafını da. Hatta yürümeyi seviyorsanız 5-6 saatlik rota oluşturabilirsiniz.

Downtown’a yakın yaşamamıza karşın yürüyüş mesafesinde hiking rotalarına ulaşabiliyoruz.

Yazın gezi düzenleyen firmalar var, okyanus tekne gezileri, rehberli hikingler falan yapıyorlar. Kişiselleştirilmiş taksi gezilerinin reklamlarını da gördüm.

Hatta biz henüz gitmedik ama “Kanada’nın doğu tarafının başladığı yer” olan bir fener var, tabi ki buraya da gitmek mümkün. Buraya gidebilmek için araba gerekli. Turistik olarak bu şekilde 4-5 farklı rota var. Sonrasında keyfinize göre farklı farklı rotalar bulabilirsiniz.

Biraz engebeli bir arazi üzerine kurulu olması sebebiyle sevimli yokuşları, mini mini merdivenleri nefesinizi kesecek güzellikte. Tamam tamam o kadar güzel olmayabilirler ama nefes kestiklerini söylemeden geçemeyeceğim. 😉

“Rüzgârı burada icat ettik, sonra dünyanın hizmetine sunduk.”

Diğer bir doğal güzelliğimiz ise eşi benzeri bulunmaz havası. Adada bulunan bir yarımada üzerindeyiz ve bu kaya parçası tam da Atlas Okyanusu kenarında. Sanırım bu nedenle muhteşem rüzgârlı günlerden bol bol var demek. Hem rüzgârlı gün sayısı ve hem de rüzgâr şiddeti şehre fırtınalı bir aşk duymanızı sağlayacak.

Çalıştığım iş yerinde konuştuğum birisi “rüzgârı burada icat ettik, sonra dünyanın hizmetine sunduk. Henüz ben de alışamadım.” dedi. Bu bireyin altmış yaşlarında ve doğma büyüme buralı olması dışında alışık olması için bir sebep yok.

Kış mevsimi burada kendini hissettiriyor. Karlı ve rüzgârlı. Bu sene çok kış olmadı, dediler. Bana göre bu kıştan dört tane kış çıkardı. Kasımda başlayan kar Nisan ortalarına kadar sürdü. Sıcaklıklar sıfırın altında seyretti. Mayıs ortalarına geldiğimizde ise sıcaklık 10 derecenin üzerine çıktı. O da birkaç gün, gündüz ve birkaç saat. Mayıs sonunda bahar gelir diye umut ediyoruz. Türkiye’nin doğu kesimlerinden çok da soğuk değil, ama rüzgârlı ve nem oranı hayli yüksek.

Kış ayları da her sene farklı geçiyormuş. Yeni gelen olduğunuzu biliyorlarsa hemen “iki yıl önce bir kar yağdı, iki insan boyundaydı, 10 gün dışarı çıkamadık, marketler kapalıydı, elektrik ve su sıkıntısı yaşadık …” diye anlatmaya başlıyorlar. Sanırım o kış, altı kış yetecek kadar kar yağmış…

Buranın yerlileri, uzun yıllardır burada yaşayanlar da rüzgârdan, değişken havadan şikayet ediyorlar. Şikayet ettikleri şeyler bunlarla da sınırlı değil. Fakat şikayetlerin peşine de ekliyorlar hemen “ama güvenli, havası temiz, kalabalık değil, yazın çok bunaltıcı değil…”

Küçük dediğime bakmayın tiyatrolar, konserler var. Sinema ve alışveriş merkezi zaten var. Bunların hepsi de yürüme mesafesinde. Yürüyemem araba alacak bütçem de yok derseniz tabi ki otobüs hatları mevcut. Otobüs hattına burada “Metrobüs” diyorlar. Her yere gidiyor. Otobüslerde nakit (2,5 CA$) ödeyebileceğiniz gibi sık kullanıcı iseniz aylık abonman alabilirsiniz. Öğrenciler için ekstra dönemlik abonman mevcut. Otobüsler benim gözlemlediğim kadarı ile gayet güvenli ve dakik. Taksi de bir diğer seçenek elbette.

Üniversite kampüsü ise her imkana sahip. Spor kompleksi, kapalı havuzu, kütüphanesi, kampüs içi yurt olanakları, yüksek lisans ve doktora öğrencileri için ev olanakları…

Üniversite şehir merkezine yakın. Hem okula hem de şehir merkezine yakın bir yerlerde kalıp her iki tarafa da yürüyerek ulaşabilirsiniz.

Ev Bulmak Bazı Dönemlerde Sıkıntılı

Ev kiralama seçeneklerine gelince burada da Kanada’nın genelinde olduğu gibi çok çeşitli. Hem ev tipi olarak hem de kira bedeli olarak. Toronto’dan daha uygun bütçeli kiralama seçenekleri olduğunu söyleyebilirim. Fakat burada da özellikle öğrencilerin gelme dönemlerinde ev seçenekleri azalıyor. Gelmeden de ev tutulmuyor, gelince de hemen bulunamayabiliyor, bulununca da uygun olmayabiliyor… Barınma temel ihtiyaç ama her yerde sıkıntı. En iyisi kampüs içi konaklama olanakları. Hem daha uygun fiyatlı, yapılar eski ama güzeller. Tabi orada da sıra var çünkü sayıları az. Şans!

Adada yaşadığımız için tüketim ürünleri anakaraya göre biraz daha pahalı. Marketlerde çok çok bir uçurum yok. Araba almaya gelince iş biraz değişiyor. Anakaradaki muadillerinden daha pahalıya satılıyor burada arabalar. Ev fiyatları ise daha uygun.

Genel anlamda sakin bir kent, hareket isterseniz var. Yürümeyi seviyorsanız hemen her yere yürüyebilirsiniz, güvenli. Küçük ama sosyal etkinliklere erişim imkanınız var. Arabanız varsa adada keşfedilebilecek çok fazla göl, akarsu, koy mevcut. Soğuk suda yüzmek bizim işimiz derseniz tatlı ya da tuzlu suda yüzebileceğiniz olanakları da deneyebilirsiniz. Bunun için Temmuz ayını beklemenizi öneriyorlar. Yüzme sezonu sanırım 15 gün falan olacak. Bazı parklarda halka açık, açık yüzme havuzlarından da yararlanabilirsiniz.

Mini mini St. John’s işte böyle, anlatmakla bitmez. Kentimizin bütçesine katkıda bulunmak isteyen tüm turistleri, öğrencileri bekleriz! 😊

Günün birinde başka bir kente taşınırsak, orayı da şüphesiz ki aynı şekilde öveceğim! 😊

Sevgiler,

Serinin diğer yazılarını okudunuz mu? Tıklayın!

Kimya Öğretmeni St. John’s’da!/ Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 8 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Artık Yeni Bir İşim Var! / Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 6

Henüz iş değiştirmedim. Bir süre daha değiştirmem gibi duruyor. İş anlamında her şey yolunda. Daha az yorucu, zamanı belli daha da önemlisi iş/yaşam dengesi çok daha iyi. Bunları bir araya koyunca bir miktar daha az kazanıyor olmak kabul edilebilir bir hal alıyor.

Bu sefer özlemlerden bahsedeceğim. Yok yok öyle hüzünlü bir yazı beklemiyor sizi, tabii eğer devamını okursanız.

Yedinci ayımızı doldurmak üzereyiz. İyi kötü burada da anılarımız oluşmaya başladı. Güzel bir başlangıç yapmıştık ve öyle de devam ediyor. Bu şekilde devam etmesi yönünde tüm temennilerimiz.

Şu an yaptığım işte düşünmeye çok fazla zamanım oluyor. İş ile ilgili kafamı yormamı gerektiren pek de bir şey olmadığı için genelde düşünüyorum, kıyaslıyorum, kendimi dinliyorum. 

Dinlenme molalarımda kitap bile okumaya başladım. Kitap okumayı özlemişim mesela. Türkçe kitap tabi ki burada bulmak zor. Vaktiyle “E-kitap okunur mu yeaa, kitap dediğin kitap olmalı, elle tutulur olmalı, okunmalı ve evdeki kitaplıkta yerini almalı.” diye düşünen ben e-kitap okuyucusu oldum. Buraya gelirken kitaplığımı dağıttığımdan bahsetmek istemiyorum. Sonuç itibarı ile içerik önemli, okumak önemli.

Ayda bir, bazen daha sık cuma ya da cumartesi akşamları eşimle bir rakı sofrası kurardık. Bazen de dışarıda bir rakı soframız olurdu. Kapanmaların olduğu Covid döneminde rutine dönüşmüştü. Rakının yerini kimi zaman şarap ya da bira alabiliyordu ama bu bir tercihti. Şu an yaşadığımız kentte (St. John’s/NL) rakı yok. Uzo da yok. Varsa bile henüz biz keşfedemedik. Özlenir miymiş?  Evet özlenirmiş. Rakı yerine de daha çok şarap, bira sofralarımız var. Craft bira evlerinde ya da “liquor store”den aldığımız değişik biraları, içkileri deniyoruz. Farklı farklı ülke şarapları da ilgi alanımız oldu. Scotch viski denemelerine de başladım. Eşim genelde Bailey’s tercih ediyor. Farklı tatları denemek de güzel.

“Şöyle bir Boğaz havası alalım.”ların yerini okyanus kıyısında ya da göl kenarlarında yürüyüşler aldı. Sonuç itibarı ile temiz hava önemli.

Aranan Tatlar ve Yeni Mutfaklar

Kokoreç, midye olsa da yesek diyoruz. Evde henüz yapmaya cesaret edemedik. Midye var, hem de bayağı var. Kokoreç işini çözemeyiz gibi geliyor bana. Börek, kek yaptık bile. Evde yapabildiklerimizi ve mutfağımızın menüsünü buradaki malzemeler ile yapabileceklerimiz çerçevesinde daha da genişletmek yeni hedefimiz. Ama bir döner, bir lahmacun, bir çiğ köfte, bir pide yiyelim deme şansımız yok. Sonuçta burası Vancouver ya da Toronto değil! 😊 Onun yerine ‘Hint, İran vs. mutfağını deneyelim’ deme şansımız var. 

Bazı sebze ve meyvelerin tatları gerçekten farklı. Birisi bunu söylediğinde şeftali şeftalidir diyebilme ihtimalimiz yüksek ama öyle değil. Tadı gerçekten -iyi ya da kötü- farklı. Farklı yani, havasından mı suyundan mı bilemem ama farklı.

Yeni görüş ve deneyimlere açık olmak gerekiyor. Ön yargıları kırmak bazen zor oluyor ama açık görüşlü olmakta fayda var gibi sanki. Yine de sushi denemedim, denemeyeceğim de. Bu konuda hassasım. 

Arkadaş, aile görüşmelerine girmeyeceğim. Görüntülü konuşma hemen her şeyin çözümü. İsteyen her şekilde ulaşıyor. İnternet bu konuda büyük yardımcı.

Buraya gelmeden önce “her şeyi halledebiliriz ama özlem konusunu ne yapacağız” diye düşünüyorduk. Buna kendimizi hazırlamaya çalıştık. Yerine yeni alışkanlıklar, yeni deneyimler, yeni anılar ekleriz diye düşündük hep.

Karnımızı doyururuz, içecek bir şeyler de buluruz. Buradaki insanlar aç değil sonuçta. Çalışıp para kazandıktan sonra bunlar sorun değil gibi. Buraya yaşamaya geldik ve buradakilerle mutlu olmalıyız. Özlediklerimizi aramaktan, istemektense yerine koyduklarımızı kabullenmek daha kolay. Sonuçta eldeki kuş daldaki kuştan yeğdir. Elimizdeki kuşlara sahip çıkalım. 😊

Vaktiyle kimya öğretmenliği yapıyordum. Güzel günlerdi, seviyordum. Öğrencilerimi, öğrencilerle ilerlemeyi, ders anlatmayı, öğrenciler/öğretmenlerle sohbet etmeyi, bazen bunaltan evrak işlerini bile özledim diyebilirim. Yine öğretmenlik yapar mıyım, evet yaparım. 

Şu an ise bir ofis binasında çalışıyorum zor yanları da var, iyi yanları da var. Ama profesyonel olarak şimdi yaptığım iş bu. Diğerinin yerine bunu koydum ve bunu bilerek, kabul ederek buraya geldim. Şu an bu işle ilerlemekten mutluyum.

Kıyaslamak ve Özlemek Kaçınılmaz

İster istemez kıyas yapıyorum. İş, yemek, yaşantı, sosyal çevre… Aklınıza ne gelirse kıyaslama yapmak, geçmiş alışkanlıkları aramak, özlemek çok normal geliyor bana. Sonuçta 37 yıl yaşadığım ülkeyi, 13 yıl yaptığım işi bırakıp geldim. Hepsini bir anda silmek mümkün değil. Özlememek de anormal.

Yerine koyduklarımızla mutlu olmak da bir o kadar normal. Olumsuzu arayıp bulmak istiyorsak elbette buluruz. Bazen nefret ettiğiniz, defalarca geçtiğiniz pis bir sokağı sadece nefret ettiğiniz, defalarca geçtiğiniz bir sokak olduğu için özleyeceksiniz. Başka bir anlam aramak çok da gerekli değil.

Özlem kötü bir duygu değil. Özlem duygusu ile yaşayamamak kötü. Buradaki yaşantımı seviyorum, geldiğim yaşantıyı da seviyordum hala daha seviyorum. Kendi tercihlerimle, çok sevdiğim insanla yani eşimle buradayım ve mutluyum. 

Yaşam standardının yüksek olduğunu düşündüğümüz ülkeler mükemmel değil, her yerin kendine özgü sıkıntıları elbette oluyor, olacaktır. Bu sadece ülke ile değil herkesin içinde bulunduğu yaşam koşulları ile de ilgisi var. 

Özlemlerle yaşamayı ben öğrenebildim diyemem belki ama buna çalışıyorum. Oturup hayıflanmaktan daha kolay, daha anlamlı olacaktır…

Sevgiler…

Serinin diğer yazılarını okudunuz mu? Tıklayın!

Bu Sefer Özlemlerden Bahsedeceğim/ Kimya Öğretmeni Kanada’da Bölüm 7 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.