🎻 Klasik Müziğin Kalbi Kasım’da Montreal’de Atıyor

Montreal’de her yıl düzenlenen Bach Festivali işte tam da bu köprünün izini süren bir şölene tadında. Montreal Bach Festivali, her yıl Kasım ayında şehri adeta kutsal bir sahneye dönüştürüyor. Sonbaharın dökülen yapraklarıyla birlikte, şehir yavaşça notalara teslim oluyor. Kiliseler, konser salonları, bazen de sokaklar… Müzik Montreal’in damarlarında dolaşmaya başlıyor.

2005 yılında kurulan bu festival, sadece Bach müziğini yaşatmakla kalmıyor; onun yankılarını bugünün çağdaş müzikal deneyimleriyle de buluşturuyor. Amerika kıtasındaki en prestijli klasik müzik etkinliklerinden biri haline gelen festival, her yıl 20 bini aşkın dinleyiciye sahip. Dünyanın dört bir yanından gelen sanatçılarla, korolarla, topluluklarla bir araya gelinen bu buluşma; Montreal’in sanat ruhunu besleyen bir ritüele dönüşüyor.

Festivalin küratörü Alexandra Scheibler’in öncülüğünde şekillenen bu müzikal yolculukta, Bach’ın zamansız eserleri kadar, onun ruhundan ilham alan çağdaş bestecilere de yer veriliyor. Böylece festival sadece geçmişin değil, müziğin sonsuz ihtimallerinin de bir kutlaması oluyor.

🎶🌙 Night of Choirs: Zamanın Dışına Taşan Bir Gece

Biz bu müzik şölenine 16 Kasım gecesi, Montreal’in tarihi kiliselerinden Church of St. Andrew & St. Paul’da açılış etkinliğine katıldık. Festivalin ücretsiz etkinliklerinden olan “Night of Choirs” — koroların gecesi — adı üstünde, tek bir koronun değil, birçok koronun sesinin bir araya geldiği bir buluşmaydı. Montreal’in farklı bölgelerinden gelen korolar, art arda sahneye çıktı. Saatlerce sürdü etkinlik. Alime bir kaç saat sonra biraz yoruldu ve şehri adımlamak için çıktı ama ben yaklaşık 5 saat oradaydım. Hiç bir meditasyon böylesine trans haline sürüklememişti beni.

Korolara dönecek olursak, kimisi 16. yüzyıldan ilahiler söyledi, kimisi modern dokunuşlarla şaşırttı. Her ses, her armoni, taş duvarlara çarpıp içimize doldu ve zaman durdu. Burada sadece müzik değil, bir hafıza, bir ritüel, bir arınma icra ediliyordu. Kilisenin içine dolan sesler, bizi bulunduğumuz zamandan alıp Bach’ın Leipzig’indeki St. Thomas Kilisesi’ne götürdü adeta. Gözümün önünde, zamanın ötesine taşan bir ibadetti bu. Müzik burada bir gösteri değil, bir dua halini almıştı.

🎹 Montreal Bach Festivali Notaları Ardından

Biz diğer etkinliklerin çoğuna katılamadık ama festivali her yıl neredeyse 1 ay boyunca sürüyor ve bir müzik etkinliğinden çok daha fazlası. Eğer bu yıl Montreal’e gelmeyi düşünüyorsanız Kasım ayını bekleyin derim. Kiliselerin taş duvarlarında yankılanan sesleri takip edin. 15 Kasım – 7 Aralık 2025 yılı arasında gerçekleşecek olan festival için programın linkini sizler için bırakıyorum. Bir gün başka bir melodide görüşmek üzere!

Montreal Bach Festivali 2024 yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kar amacı gütmeden, hakikatin peşine düşen bu oluşum, dünyanın dört bir yanından yaşananları, duyguları, kırılmaları, zaferleri ve yıkımları fotoğraf kareleriyle zamana kaydediyor ve bir anlamda dünyamızın belleğini tutuyor. Basın fotoğrafçılığı alanında bir referans noktası olmasının nedeni de bu: Gerçekle aramızda kurduğu o dürüst, çarpıcı ve çoğu zaman sarsıcı bağ.

Aynı zamanda basın fotoğrafçılığı alanında dünyanın en prestijli yarışmalarından biri kabul edilen organizasyona bu yıl 130 ülkeden 3.000’den fazla fotoğrafçının kadrajına yansıdı. Toplamda 60 binin üzerinde fotoğraf arasından yapılan titiz bir seçkiyle yılın kazanan kareleri belirlenmiş.

📸 Montréal’e ve Fotoğrafa Yolculuk

Bu yazıyı yazarken düşündüğüm şey şuydu, bazı karşılaşmalar rastlantı değildir. Kanada’ya yaptığım bu yolculuk da sadece yeni bir coğrafya görmek, yeni bir yaşamın ritmini solumak için değildi. Bu sergiye gitmek, o karelerin önünde durmak, sessizliğin içinden yükselen hikâyelere kulak vermek… Evet, World Press Photo 2024 benim Kanada’daki ilk duraklarımdan biri oldu ama asla rastgele bir seçim değildi. Sergi, zihnimde çok önceden pusulamda yerini almıştı. Kanada’ya geliş sebeplerimden biri de tam olarak buydu. Dünyaya dair söylenmesi gerekenleri bir fotoğrafın suskunluğunda bulmak.

Sergi, Montréal’in tarihi dokusuyla iç içe geçmiş eski şehir bölgesinde, zarif yapısıyla öne çıkan Bonsecours Market’te 30 Ağustos – 15 Ekim tarihleri arasında sergilendi. Tarihin içinden süzülmüş taş duvarların arasında, modern dünyanın kırılgan gerçekleriyle yüzleştiğimiz bir sergiye dönüşmüştü adeta.

Bir Fotoğrafın Sessiz Çığlığı: “Bir Babanın Acısı”

Daha kapısından girer girmez bizi karşılayan bir fotoğraf vardı ki, aslında birçoğumuzun hafızasına çoktan kazınmış bir kare bu. Öyle bir kare ki, yıllar geçse de unutulmayacak, belleğimizde sessizce varlığını sürdürecek bir acının tanığı… 7 Şubat 2023 sabahı, Türkiye’nin güneyinin yıkıma uyandığı o karanlık gecenin ardından, Adem Altan’ın objektifine yansıyan o fotoğraf: “Bir Babanın Acısı”.

Depremin ardından Türkiye’nin yaşadığı tarifsiz yıkımın ve çaresizliğin simgesi haline gelen bu fotoğraf, ölen kızının elini bırakmayan bir babayı gösteriyordu. Zamanın durduğu Hatay’ın silinmiş sokaklarından birinde, Mesut Hançer, 15 yaşındaki kızı Irmak’ın cansız ellerine tutunmuş bir başına oturuyordu. Feryatsız, suskun çığlılara bürünmüş bir yas…

Fotoğrafın önünde duran herkes, kendi sessizliğine gömülüyordu. Gözümüzden kalbimize, oradan zihnimize işleyen bir veda anıydı bu; ağıtın ta kendisiydi. Onlarca insan, bu kareye bakarken sadece zamanlarını değil, kalplerinden akan göz yaşlarını da bıraktı oraya. Her biri dakikalarca kaldı; kimi başını eğdi, kimi gözyaşlarını gizleyemedi. Çünkü o karede sadece bir babanın acısı değil, bir ülkenin kalbine çöken yas vardı.

Dünya, Zaman ve Bir Fotoğrafın Anlatım Gücü

Fotoğrafın, anı nasıl sonsuz bir kareye hapsettiğini, zamansızlaştırdığını bir kez daha bu sergi sayesinde gördüm. Ana akım medyada, genellikle sadece bizim görmemizi ve duymamızı istedikleri hikâyelerle karşılaşırız. Sosyal medyada ise çoğu zaman sadece kendi ülkemizle, kendi insanımızla ilgili anlatılar vardır ekranlarda. Ancak bu sergi, dünyada başka hayatların da var olduğunu, duygu yoğunluğu yüksek, derinlikli başka birçok olayın yaşandığını bir kez daha şaşkın, bazen heyecanlı bazen yaşlı gözlerim önüne serdi.

Günümüze dair bir çok hikayenin çarpıcı fotoğraflarına da ev sahipliği yaptı sergi, fakat zamanın üzerine anlatılan çizgi mahiyetindeki tüm bu hikâyelere burada yer vermem maalesef mümkün değil. Fakat, size bu yılın kazanan 4 fotoğrafından da bahsetmeden bitirmek istemiyorum.

2024 World Press Photo Kazananları

Yılın Fotoğrafı: Filistinli Bir Kadın Yeğeninin Cesedini Kucaklıyor

Fotoğrafçı: Mohammed Salem (Filistin, Reuters)

Bu karede, 36 yaşındaki Filistinli kadın Inas Abu Maamar, beş yaşındaki yeğeni Saly’nin cansız bedenini kucaklıyor. Saly, annesi ve kız kardeşiyle birlikte, İsrail’in Khan Younis’teki evlerine düzenlediği bir hava saldırısında hayatını kaybetti. Fotoğrafçı Salem, bu fotoğrafı, kendi eşinin doğum yapmasından sadece birkaç gün sonra çektiğini belirtiyor ve bu anı “Gaza Şeridi’nde yaşananların genel hissiyatını özetleyen bir an” olarak tanımlamış.

Yılın Hikâyesi: Valim-babena

Fotoğrafçı: Lee-Ann Olwage (Güney Afrika, GEO için)

Madagaskar’da, demans hakkında kamuoyunun farkındalığının az olması, hafıza kaybı belirtileri gösteren kişilerin sıklıkla damgalanmasına neden oluyor. Bu hikâye, 91 yaşındaki Dada Paul’un, kızı Fara tarafından bakıldığı ve torunu Odliatemix ile birlikte kiliseye hazırlandıkları anları içeriyor. Jüri, bu hikâyenin “aile ve bakım merceğinden evrensel bir sağlık sorununu ele aldığını” ve “görüntülerin sıcaklık ve şefkatle oluşturulduğunu, izleyicilere savaş ve saldırganlık zamanlarında gerekli olan sevgi ve yakınlığı hatırlattığını” belirtmiş.

Uzun Süreli Proje Ödülü: İki Duvar

Fotoğrafçı: Alejandro Cegarra (Venezuela, The New York Times/Bloomberg için)

2019’dan bu yana, Meksika’nın göç politikaları önemli bir değişim geçirdi ve ülke, güney sınırında tarihsel olarak göçmenlere ve sığınmacılara açık bir ülke olmaktan çıkarak katı göç politikaları uygulayan bir ülkeye dönüşmüş durumda. Venezuela’dan Meksika’ya göç eden Cegarra, 2018’de başlattığı bu projede, Meksika sınırındaki göçmenlerin karşılaştığı zorlukları ve dirençlerini belgeliyor. Jüri, fotoğrafçının kendi göçmen deneyiminin, insan merkezli ve duyarlı bir bakış açısı sunduğunu belirtmiş.

Açık Format Ödülü: Savaş Kişiseldir

Fotoğrafçı: Julia Kochetova (Ukrayna)

Rusya’nın Ukrayna’daki savaşı, on binlerce sivil ve askeri kayba yol açtı ve aylardır süren bir çıkmaza dönüştü. Haber medyası, izleyicilerini istatistikler ve haritalarla bilgilendirirken, uluslararası ilgi başka yerlere kayıyor. Fotoğrafçı Kochetova, savaşın günlük bir gerçeklik olarak nasıl yaşandığını göstermek için fotoğrafçılığı, şiiri, ses kliplerini ve müziği bir araya getiren bir web sitesi oluşturdu. Bu proje, bir Ukraynalı illüstratör ve DJ ile işbirliği içinde, kişisel bir günlük tarzında sunuluyor.

Yeni Hikâyeler

Bu projeler insan hikâyelerine duyulan derin bir empati ve bağlılığın da birer göstergesi aslında. Her biri, farklı coğrafyalardan evrensel duygulara uzanan köprüler kuruyor. Sizce de öyle değil mi? Sergi, Montreal’de sona ermiş olsa da, bu fotoğrafların etkisi hâlâ benimle. Eğer yolunuz bir gün fırsat bulursanız, World Press Photo sergilerinden birine mutlaka yolunuzu düşürün! Fotoğrafların sessiz ama güçlü anlatımları ile dünyanın gerçekleğinde bir yolculuk bu. Ve unutmadan, bu deneyim her yıl farklı bir coğrafyada yeni bir hikâyeyi keşfetmeye olanak tanıyor. 2025 yılnda, bu kez Amsterdam’da düzenlenecek. Fotoğrafçılıkla ilgilenen ya da insanlık hikâyelerini birinci elden görmek isterseniz, tarihi not edin. 17 Nisan 2025, belki de orada görüşmek üzere!

World Press Photo 2024 Montreal: Görsel Hikâye Anlatıcılığının Gücü yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Bakıyorumda, ne çok zaman geçmiş yolculuklara dair yazmayalı. Oysa bir vakitler Akdeniz’in tuzuyla beslenirdi kelimelerim. Sonra bir gün, güneşin altında, Olimpos’un antik taşlarından ördüğüm yuvama selam edip bir uzun uçuş okyanuslar aştım. Yurdum varsın orda dursun; ben şimdi Yeni Fransa’da, içimde uzak kıtaların keşif heyecanıyla Montreal sokaklarını arşınlayan bir gezginim.

🌃 Montreal, Yeni Ufuk

Evvel zaman içinde, üç tarafı denizlerle çevrili bağımsızlığıyla meşhur Brittany topraklarında Jacques-Cartier adında bir kaşif yaşarmış (Fransızca’da  “jak” diye çağırılıyor bu isim). Ünlü bir denizciymiş vesellam. Pek çok soylu onu, yaptığı keşif gezileri sonrası çizdiği haritalarından tanırmış. Bizim Jacques, 41 yaşına bastığında ülkesinde olmadık bir olay cereyan etmiş. Yaklaşık 600 yıl özerkliğini korumuş olan Brittany dükalığı, 1. Francis’in tacına boyun eğerek 1534’te Fransa Krallığına katılma kararı almış. Gözü pek kral, aynı yıl bizim denizciyi huzuruna çağırarak ona büyük bir görev vermiş: Uzak kıtaların keşfi! İşte, Jacques-Cartier’in öncülüğünde o yıllarda gerçekleştirilen keşifler, Fransa Krallığının bugünkü Kanada topraklarına kadar uzanmasını sağlamıştır.

Ama durun, bu tarih deryasına şimdi çok da dalmayalım. Jacques’in hikâyesi başka bir masala kalsın. Bugün size başka bir yolculuğu anlatmak istiyorum; benim yolculuğumu.

🪴Montreal, Yeni Ev

Sonbaharın kokusunu hala üstünde taşıyan bir günde ulaştım bu şehre. Daha ilk geceden evimin kapısını dostluğa açtım: Kanada Geyikleri’nden Evren Başer ve tayfası Berkay bize konuklardı. Evren ile dostluğumuzun tohumu daha biz Antalya’da iken atılmıştı. Alime ile kurduğumuz mütevazi rakı soframızdan alo demiştik kendisine. Gelecek projelerden, ortak fikirlerden bahsetmiştik. Şimdi kanlı canlı bir arada, Alime’nin hazırladığı uzak doğu sofrasının etrafına kurulmuştuk.

Evren, 4000Km yapacakları Tesla’nın bataryasına söverken, arada muhabbet ediyor, Alime’nin asya mutfağını çubukluyor, dost oluyorduk. O gece Kanada Geyikleri’nin Montreal hattı raylarını örülmeye başlamıştı diyebiliriz. Laf lafı açtı, fikirler uçuştu, Montreal hattı sessizce raylarına oturmaya başladı.

O akşam Evren, Alime ile oldukça samimi ve derinlikli bir röportaj gerçekleştirdi. Malumunuz, Alime’nin uzun yıllardır üzerinde çalıştığı projesi “Ağrısız Sex Konuşmaları”, bu kez Kanada’da yankılanacak. 6 Aralık’ta Toronto’da düzenlenecek bu talk şov için hem tanıtım hem de bir dost sohbeti niteliğinde güzel bir buluşma oldu. Kah gülüştük kah düşündük, pelvik taban fizyoterapisinden toplumsal tabulara uzanan keyifli bir diyalog aktı gitti. Sohbetin ardından, kamerada Berkay, mikrofonda bu kez ben evi gezdik. Bitkilerle dolu salonumuzdan balkondaki bir zamanlar Body Ekrem hocamızın olimpiyatlara katıldığı stadyum ve akçaağaç manzarasına kadar Montreal’deki evimizin sıcaklığına şahit oldular.

Ertesi sabah, kahvaltı sonrası yeni yolculuklarına uğurladık onları. 4000 kilometrelik Tesla maceralarına New Brunswick rotasıyla devam ettiler. YouTube’ta “TESLA İLE 4000 KM ATLANTİK GEZİSİ” başlığıyla bulabilirsiniz, İlk bölümde evimizden kareler de var!

🤔 Veda mı Başlangıç mı ?

Her yolculuk biraz veda, biraz başlangıç… Montreal bana yeni bir dil, yeni dostluklar ve tanıdık olmayan sokaklarda içimi ısıtan hikâyeler sundu. Eğer sizin de kalbinizde göçebe bir yan varsa, pusulanız bazen yalnızca iç sesiniz olsun. Belki bir sabah siz de kendinizi, Fransızca sokak isimleri arasında, karla kaplı bir kaldırımda bulursunuz.

Ve o zaman, bilin ki başka bir seyyah çoktan o yoldan geçmiş, size içten bir “hoş geldin” bırakmıştır.

Kanada Geyikleri Montreal Hattı yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

🏛️ Bir Şehir, Bir Müze, Bin Hikâye

1380 Sherbrooke Street’in köşesinde, bir gezginin rotasını değiştirecek bir yapı yükseliyor. 1860 yılında kurulan bu müze, yalnızca bir sergi alanı değil; adeta şehrin kalbi gibi atan bir sanat mabedi. İçinde tam 47.000’den fazla eser var; her biri başka bir zaman çizgisinden izleyicisine ulaşıyor. Roma döneminden günümüze, yerli halkların renklerinden modern sanatın deneysel çizgilerine kadar uzanan bir koleksiyon…

Yolum galeriler arasında kıvrılırken bir noktada duruyorum. Bir maskenin önünde. Siyah taşlardan oyulmuş, gözleri boş ama içine bakınca koskoca bir halkın hikâyesi yatıyor. Yerli sanatına ayrılan bölümdeki eserler yalnızca görsel değil; sesli, dokulu, ruhlu… Sanat burada sadece duvarda asılı değil, bir beden gibi, bir nefes gibi yanınızda. Kanada’nın yerli halkları (nam-ı diğer First Nations), Métis ve Inuit topluluklarının kültürel mirası, bu bölümde büyük bir saygıyla sunuluyor. Her obje bir yaşam biçimini, bir direnişi, bir topluluğun zamana karşı aktardığı bilgeliği anlatıyor. Bence sanat kavramını burada yalnızca estetik değil; aynı zamanda bir hafıza ve onarıcı bir anlatı olarak tanımlayabiliriz.

🖼️ Müzenin Ev Hali: Sanat Kapınızı Çalarsa

Çağımızda, gezginlerin her zaman yolda olması gerekmez; bazen keşifler sadece bir tık uzaklıktadır. İlk kez Google Arts aracılığıyla online müze deneyimlerim olmuştu. MMFA’nın bu konudaki sunduklarına eve gelince baktım. Gerçekten de “Museum from Home” projesiyle dünyanın dört bir yanından sanatseverlere evlerinden çıkmadan harika sergiler sunuyor. Ekran başında sanatın dönüştürücü gücüne tanık olmak için size linki bırakıyorum.

Bir sabah kahvenizi alıp müzenin online koleksiyonuna göz atabilir, bir yandan çağdaş sanatla ilgili podcast dinleyebilir, diğer yandan çocuklar için hazırlanmış atölyeleri çizgi film yerine açabilirsiniz.

🎨 Müzenin Kalbine Bir Seyahat

Her katta bambaşka bir dünya. Montreal Güzel Sanatlar Müzesi, dostlar, yalnızca bir binadan ibaret değil; altı katlı dev bir zaman kapsülü gibi… Quebec ve Kanada sanatına ayrılan bölüme çıktığımda kendimi kolonyal dönemin tüy kalemli eskizlerinde buldum. Tuvalin rengine sinmiş bir milletin geçmişi; bazen pastoral, bazen başkaldıran bir fırça darbesiyle konuşuyor. Quebec’in sanat patlaması yaşadığı 70’li yıllara uzanan bu bölümde, yaklaşık 500 eser sessizce ziyaretçileri selamlıyor. Ahşap çerçevelerle çevrili eski bir otoportreye bakarken bir ressamın yalnızlığını hissediyorsunuz; bir başka odada, soyut renklerle Kanada’nın sisli kıyılarını.

Sonra adımlarım beni daha kuzeye, daha soğuk ama bir o kadar da ruhu sıcak bir diyara götürdü: Inuit halkının yaşantısını anlatan ᐆᒻᒪᖁᑎᒃ – UUMMAQUTIK / Yaşamın Özü bölümü. Asinnajaq adlı Inuit sanatçının küratörlüğünde hazırlanan bu sergi, kuzeyin sessiz çığlıklarını taşıyor. Sanki karların altında bir kalp atıyor, ve bu sergi o kalbin sesi. Bazen bir heykel bir kadının rüyasını anlatıyor, bazen bir fotoğraf uzak kutup gecelerinde söylenmiş bir şarkının yankısı gibi.

Ardından uluslararası sanat koleksiyonlarının olduğu bölüme geçtim. Michal and Renata Hornstein Pavilion for Peace’teki dört kat boyunca, Orta Çağ’dan bugüne sanatın yürüdüğü patikada adımladım. Bir yanda Rönesans’la parlayan renkler, bir yanda modernizmin çığlık çığlığa tuvallerine çarpan karanlıklar… “Barış” teması, sadece bir sözcük değil; her eser bu kavramın başka bir yüzünü gösteriyor.

Derken bir başka salonda, dünya halklarının yankılarını duydum: The Arts of One World. Martinique’li filozof Édouard Glissant’ın “dünyasal” modernlik kavramı, bu 10 galeride hayat bulmuş. Dünya halklarının eşit ve karşılıklı etkileşim içindeki sanatsal üretimleri sergileniyor. Bir Afrika maskesinin yanına bir Tibet heykeli kondurulmuş, Japon fırça darbeleriyle Peru desenleri aynı ritimde dans ediyor. Burada hiçbir kültür diğerinin önünde değil, hepsi aynı hikâyenin eşit parçaları. Sahi, biz de bu hikâyenin bir parçası değil miyiz a dostlar?

Araya bir nefes molası… Biraz gün yüzü görmek ve bir kuple nefes almak için yolumu bir bahçeye sürdüm. Müzenin sınırlarını sokağa taşıyan bu alan, adeta bir açık hava galerisi gibi. Heykel Bahçesi olarak adlandırılan bu alanda Sherbrooke Caddesi boyunca uzanan 20’den fazla heykel bulunuyor.

Son olarak, yerin altına doğru bir iniş: Jean-Noël Desmarais Pavilion. Burası artık eksi 2. kat ve çağdaş sanatın sesi, sözü, suskusu… Acaba müze “underground” kavramı ile çağdaş sanat akımını mı harmanlamış burada? Sormadan geçemedim. Büyük tuvaller, dijital enstalasyonlar, sesli-video işleri… 1980’lerden günümüze uzanan bu bölüm, günümüzün kaygılarına, ırkçılığa, kimlik tartışmalarına, çevresel krizlere ayna tutuyor. Eserler periyodik olarak yenileniyor, yani her gelişte yeni bir şeyle karşılaşmak garanti.

Bir Müzenin Ardından🚶🏻‍♂️‍➡️

Şimdi, dostlar, bir müze düşünün ki sadece sanat eserlerini değil, aynı zamanda iyileştirici gücünü de sunuyor. Sanat terapisi programlarından, eğitim atölyelerine kadar herkes için erişilebilir ve kapsayıcı bir dünya kurmuşlar burada. Girdiğimde kendimi bir konuk gibi hissettiğim müzeden, oranın bir parçası olarak çıkıyorum.

Ve evet, FIJET basın kartımla ücretsiz gezdiğim bu müze artık benim Montreal’deki uğrak yerim oldu. Her yolculuğumda uğrayacağım, her dönüşümde kendi içimdeki dönüşüme şahit olacağım.

Çalışma saatleri ile ilgili seyyah dostlara küçük bir not: Müze, Pazartesi hariç her gün açık. Çarşamba günleri geç saate kadar, saat 21.00’e dek misafirlerini bekliyorlar. Geri kalan günlerde ise 10.00 – 17.00 arasında kapıları sanat için açık.

📝 Müze Defterine Son Not

Montreal bir sanat şehriyse, bu müze onun kalbidir diyebilirim. Yolunuz bu tarafa düşerse mutlaka uğrayın. İçeri girin, bir bankta oturun ve bırakın renkler size bir şeyler anlatsın. Bazen en güzel hikâyeler sessizlikte saklıdır.

Montreal Güzel Sanatlar Müzesi (MMFA) yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Ama önce Atlantik Kanada‘nın hangi bölgeleri kapsadığından bahsedelim: Atlantik eyaletleri olarak da adlandırılan Atlantik Kanada, Newfoundland eyaletinin 1949’da Kanada’ya katılmasından sonra oluşan bir terim. Doğu Kanada’nın Quebec hariç Atlantik kıyısında bulunan dört eyaletinden oluşan bölgesi. Bu eyaletlerler: Maritimes – New Brunswick, Nova Scotia, Prince Edward Island ve en doğudaki Newfoundland ve Labrador eyaletini kapsıyor.

Toronto’dan Atlantik Kanada’ya Yolculuk

Bizim otel konusundaki tercihimiz, lüks olmasından ziyade ortalama ve temiz bir otel olmasıydı. Kaldığımız otellerin fiyatları gecelik 100 ila 140 Dolar arasındaydı. Belki çok daha önceden ayarlarsanız, aynı otellerde daha da uyguna oda bulabilirsiniz. (Ayrıca çocuğumuz olduğu için, iki büyük yataklı oda tercih etmemizin bazı otellerde fiyatı artırmış olması mümkün) 

Otellerde Türkiye’deki Konforu Beklemek Yanlış!

İsim isim otelleri vermeyeceğim ama, tavsiyem en az Holiday Inn, Days Inn, Wyndam gibi otelleri tercih etmeniz. Biz onların hepsinden memnun kaldık. İsmini bilmediğiniz, fotoğraflarda güzel gözüken otellere aldanmayın. Biz bir iki tanesini test ettik ve memnun kalmadık. Odalar temizdi o konuda sıkıntı yaşamadık ama, klima verimli olarak çalışmıyordu. Tuvalet vardı ama, lavabosu dışarıdaydı. Televizyon ayarlanmıyordu gibi gibi… Zaten buradaki otelleri Türkiye ile kıyaslamak hata olur, bizdeki kalite ve hijyen hiçbir yerde yok!

Bazı otellerde her şeyin sizin için dezenfekte edilmiş olduğunu açıkça görebiliyorsunuz. Kapınızı açarken bile kapıda “Güvenliğiniz için dezenfekte edildi ve kilitlendi” etiketi var onu kendiniz çıkararak giriyorsunuz. İçeride sizin için bırakılmış el dezenfektanı ve temizleme mendili bulunuyor. Otelin içinde de belli aralıklarla yerleştirilmiş sosyal mesafe kurallarını anlatan etiketler ve uyarılar var. Ne kadar uyulduğu insan faktörüne göre değişkenlik gösteriyor tabiki, ama bu önlemlerin olması bile size kendinizi güvende hissettiriyor.

Biz bu önlemlere rağmen, yine de her otele kendi dezenfektanlarımızı, ıslak mendillerimizi ve kağıt havlularımızı taşıyıp kullanacağımız her şeyi temizledik. Prince Edward Island’a girişte yapılan zorunlu covid testini de negatif olarak aldığımız için “Demek ki doğru yapmışız ve corona virüs kapmamışız” diyoruz. İçinizin rahat etmesini istiyorsanız size de öneririz:)

İlk Durağımız: Montreal

Yola çıktıktan yaklaşık 5,5 saat sonra, Kanada’nın Toronto’dan sonraki en büyük şehri olan Montreal’de duruyoruz. Jacques Cartier isimli Fransız denizci, 1535 yılında çıktığı tepeye “Kraliyet Dağı” anlamına gelen “Mont Royal” adını vermiş, tepenin ismi de bir süre sonra şehrin adı haline gelmiş. Onun ismi de, şu anda şehrin tarihi bölgesinde en meşhur buluşma noktalarından birinde ve bir köprüde yaşatılıyor. Toronto’dan 550 km uzaklıktaki bu şehir, Quebec eyaletine bağlı ve Kanada’nın en bilinen şehirlerinden birisi.

Montreal, Paris’ten sonra dünyada en çok Fransızca konuşulan ikinci kent. Ottawa ve Saint Lawrence Nehirleri’nin birbirine karıştığı noktada, Montreal Adası üzerinde yer alıyor. Dünyanın en saygın üniversitelerinden biri olarak kabul edilen McGill Üniversitesi ve dünyada en çok ziyaret edilen sanat müzelerinden biri olan Montreal Güzel Sanatlar Müzesi de bu şehirde yer alıyor. Birçok sokak, soğuk kış günleri için yeraltından alışveriş mekanlarıyla birleşik ve Ville Souterraine (The Underground City- Yer Altı Şehri) diye geçiyor. 32 km uzunluğundaki yer altı şehrinin belli noktalarından sokaklara, iş merkezlerine, metro istasyonlarına ve hatta bazı otellere geçişler yapılmış.

Montreal’de Gezilecek Yerler

Gitmeden not aldığımız yerler arasında; Old Montreal, Montreal Biodome Bilim Müzesi, Botanical Garden, Notre Dame Bazilikasi, Eski Liman (Old Port) ve Mont-Royal tepesi vardı. Sıkıştırılmış ve hızlı bir programımız olduğundan, pek çok yerini de gezme fırsatımız olmadı. Müzelerin çoğunu gezmeyi planlıyorsanız 38 müze ve yeri kapsayan Museums Pass alabilirsiniz. Bizim gezebildiğimiz yerler arasında; Bilim Müzesi gerçekten çok etkileyiciydi, Notre Damme Bazilikası da özellikle akşam aydınlatmalarıyla tam bir mimari harikası. Mont-Royal tepesi şehri yukarıdan görüyor. Fransız mimarisine hakim olan şehir, yalnızca 11 kente verilmiş olan UNESCO City of Design (Kent Tasarımı) ödülüne sahip. Old Montreal, Çoğu 17. ve 18. yy.’dan kalma taş yapılara ve müzelere ev sahipliği yapıyor. Özellikle d ar sokaklarında dolaşıp, restoranlarında yemek yiyip, barlarında birşeyler içebileceğiniz şehrin en turistik bölgelerinden biri.

Botanik Bahçe oldukça güzel ve turistik bir yer. Özellikle Japon Bahçeleri dekoru ve atmosfer çok güzel, ama Kanada ile ilgili pek özelliği yoktu bence. Eski Liman (Le Vieux Port-Old Port), St. Lawrence Nehri üzerinde kurulmuş. Marinadan rehber eşliğinde tekne turları yapılıyor. Nehir boyunca uzanan parklar ise oldukça güzel. Nehir kenarı; yürüyüş yapanlar, bisiklete binenler, paten kayanlarla her daim kalabalık.

İstanbul’un yaklaşık 8 katı büyüklüğe sahip Montreal’de; tabelalardan otopark ödeme noktalarına, marketlerden insanlara kadar her şey Fransızca 🙂 Yani bu dili bilmeden burada yaşamak gerçekten zor gözüküyor. Turistik noktalar dışındaki çoğu insan İngilizce bilmiyordu bile. Diline uzak olduğumuzdan mıdır bilemiyorum, biz biraz soğuk bulduk burayı maalesef. Ayrıca hep varolan trafiği, adım başı inşaat olması da eksi taraflarındandı. Bu bizim fikrimiz tabiki, seveni de gerçekten çok seviyor.

İkinci Durağımız: Quebec City

Kanada’nın Fransız bölgesi olan Québec eyaletinin başkenti Québec City (veya Ville de Québec), eyaletin Montreal’de sonra ikinci büyük şehri. Ayrıca, 1985’ten beri UNESCO’nun Dünya Miras Listesi’nde yer alıyor.

Kuruluşu 1608’e dayanan Quebec City’yi, “Yeni Fransa’nın Babası” olarak bilinen haritacı Samuel de Champlain keşfetmiş. Saint Lawrence Nehri’nin kenarına kurulmuş Qubec City’de kışlar epey soğuk oluyor. Ziyaret etmek için en ideal tarihler, yaz ve sonbahar. Şehir merkezi (Old Quebec), Upper ve Lower Town olarak ikiye ayrılıyor. Gezerken rastlayacağınız ve muhtemelen gözünüzü alamayacağınız Château Frontenac Oteli, şehrin simgesi olmayı hak edecek estetiklikte bir yapı. 1800’lerin sonunda Canadian Pacific Railway şirketi için yapılmış. 1893’ten beri de otel olarak kullanılıyor. Ayrıca dünyanın en çok fotoğrafı çekilen oteli kendisi 🙂

La Citadelle de Québec (Quebec Kalesi), zamanında Saint Lawrence Nehri’ni ve çevresini kontrol etmek amacıyla yapılmış. Yukarıdan yıldız şeklinde görziken bu kale, tersten yapılmış. Düşmanlardan korunmak için yukarı doğru değil, aşağı doğru inşaa edilmiş. Bu yüzden görebildiğiniz kısmı aslında çok azı.

Vieux Port (Eski Liman), St. Lawrence Nehri kıyısında bulunuyor ve şehrin en meşhur yerlerinden. Notre Dame Katedrali ve Belediye Binası da Quebec City içindeki görkemli yapılardan. Katedralden Saint Jean (Rue St.-Jean) Kapısı’na kadar uzanan cadde ise restoran, kafe, bar, sanat galerileri ve hediyelik eşya satan dükkânları ile günün hemen her saatinde canlı. Sokak eğlenceleri, atlı arabalar, samimi insanlar görebileceğiniz Old Quebec’i biz çok sevdik.

Niagara’dan Yüksek Şelale: Montmorency

Bizim gezi listemizden bulunan ve gerçekten çok beğendiğimiz Montmorency Falls’tan bahsetmeden geçemeyeceğim. Şelale, şehir merkezinin 12 km uzağında yer alıyor. Eyaletin en yüksek şelalesi. Hatta, yüksekliği Niagara Şelaleleri’nden bile 30 metre fazla. Quebec City’ye gelirseniz, mutlaka burayı görmek için zaman ayırmalısınız. Ayrıca, “Cable Car” ya da “Funitel” adı verilen teleferik ile şelalenin yanından geçmeyi de ihmal etmeyin. Muhteşem bir manzarayla inip çıkmak, gerçekten etkileyici!

“Kuzey Amerika’nın etrafı surlarla çevrili tek şehri” olan Quebec City’nin bu duvarları, yaklaşık 4,5 metre uzunluğunda. Bir kısmı kentsel gelişim için gereksiz bulunarak yıkılmışsa da Old Quebec’i çevreliyor. Bu duvarların üzerinde aynı Çin Seddi’nde olduğu gibi yürünebiliyormuş, biz yapmadık ama aklınızda bulunsun:)

Kuzey Amerika’nın en eski tapınağı olan St. Anne Tapınağı ise, buranın en eski hac yeri. Her yıl bir milyondan fazla ziyaretçi çekiyor. Şehirde tıpkı Montreal gibi, İngilizce az Fransızca ise oldukça yoğun şekilde konuşuluyor. Avrupa havasını hissetmenize sebep olan bu durum, turistik bölgede sizi çok fazla zorlamıyor. Burada daha çok kişi İngilizce biliyor ve konuşuyor.

Quebec eyaletinde şaşırdığımız şeyler arasında, daha sonra gideceğimiz eyaletlerde de rastlayacağımız bir uygulama var; araçların ön tarafınfa plaka bulunmuyor. Sadece arka tamponda plaka mevcut. Stop tabelalarıi otopark ödeme noktaları, Toronto’da da olan bazı marketlerin ve bankaların adları burada Fransızca.

New Brunswick Eyaletinin Başkenti: Fredericton

Fredericton, Kanada’nın New Brunswick eyâletinin başkenti olmasının yanında, eyaletin kültürel, sanatsal ve eğitim merkezlerinden biri. Kentte New Brunswick Üniversitesi ve özellikle sanat üzerine eğitim veren St. Thomas Üniversitesi bulunuyor. Kent ayrıca Beaverbrook Sanat Galerisi ve Yok-Sunbury Müzesi gibi kültürel kurumların da ev sahipliğini yapıyor. Harvest Jazz and Blues Festivali her sene oldukça ilgi çekiyor.

Fredericton’da yaşayanların üniversite mezunluğu oranları ve gelir seviyeleri New Brunswick’teki şehirler arasında ilk sırada. Kent merkezinde nüfus 50.000 kadar olsa da, etrafıyla birlikte Fredericton’ın nüfusu 85.000’e yakın. Bu kadar küçük bir şehirde iki üniversite bulunması şaşırtıcı olduğu kadar, okul sezonunda kalabalık bir öğrenci kitlesinin kentte yaşamasının nedeni. Öyle ki, duyduğumuza göre yoğun öğrenci nüfusu dolayısıyla, ev kiraları Toronto ve Montréal gibi büyük kentlerle karşılaştırılacak kadar pahalıymış.

New Brunswick bayrağının renkleri ve sembolleri kültürel, politik ve bölgesel anlamlar taşıyor. Bayrağın üst üçte birlik kısmındaki altın aslan İngiltere Kraliyet Armasına atıfta bulunuyor. Çünkü bölge, 1713’ten 1867’de kurulan konfederasyona kadar onun sömürgesiymiş. Bayrağın alt üçte ikisinde bulunan gemi ise, New Brunswick’in tarihi gemi inşa endüstrisini temsil ediyor. Gemi inşası zamanında New Brunswick’in en önemli ekonomik faaliyetiymiş, ama Konfederasyon’dan sonra önemli ölçüde azalmış.

Fredericton’un Kartpostallık Sahili

New Brunswick’in nüfusu 754 bin civarında. Fredericton, daha çok büyük bir köy gibi hissettiren zarif ve güzel bir yer. Ayrıca Kanada’da şehir merkezinde ücretsiz Wi-Fi sunan ilk şehir olma özelliğini taşıyor. Gezilecek yerler arasında çok fazla seçeneğiniz olmayan Fredericton’da şehir merkezi görülmeye değer. Sahili ve deniz feneri, kartpostallık fotoğraflar yakalamanıza imkan sağlıyor. Merkezinde tarihi binalar, ziyaret edilecek ilginç yerel mağazalar, ve restoranlar var.

Bu bölge, neredeyse tamamen yerel işletmelerden oluşuyor. Büyük, zincir mağazaları görmüyor ve kentin tarihi atmosferini daha çok benimseyebiliyorsunuz. Şehirdeki meşhur aktivitelerden biri de, Eylül ayının ikinci Pazar günü düzenlenen Dragon Boat Festivali. Ontario’dan sadece burayı gezmek için o kadar yol yapılacak özellikte bir yer değil bizce. Ama bizim gibi Atlantik Kanada’ya arabayla gitme planınız varsa, güzel bir dinlenme noktası.

Yazı dizisinin ikinci bölümü olan ‘Atlantik Kanada’ için takipte kalın!

Toronto’dan Atlantik Kanada’ya Yolculuk! (Bölüm 1) yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Montreal’de Afrikalı Çocuk Köle

Afrika’da sekiz yaşındaki bir kızı satın alıp seks kölesi olarak hizmet etmesi amacıyla Kanada’ya getirmekten suçlu bulunan Montrealli Sylvain Villemaire, Çarşamba günü 18 yıl hapis cezasına çarptırıldı

Montreal adliyesinde Yargıç Pierre Labelle tarafından uygulanan ceza, rekor bir hapis cezası olarak tanımlanıyor. 60 yaşındaki Villemaire, risk altındaki gençlere yardım etme konusunda uzmanlaşmış eski bir psikoeğitimci.

Villemaire, 2015’te Afrika’ya gitti ve kızın annesi, barınma ve içme suyu için para ödemesi karşılığında kızını onunla birlikte Kanada’ya göndermeyi kabul etti. Kıza ona daha iyi bir hayat vereceğini ve ona bakacağını söyledi.

Bunun yerine çocuğu, bazen başkalarının elinde ve bazen de zorla sarhoş olduktan sonra üç yıl boyunca korkunç istismarlara maruz bırakarak seks kölesi olarak kullandı. Villemaire’in elinde 8 bin çocuk pornografisi görüntüsü de bulundu ve istismarı normalleştirmek ve onu ‘yetiştirmek’ amacıyla grafik görüntüleri kıza gösterdi.

Polis kızı üç yıl sonra Villemaire’i çocuk pornosu bulundurmaktan bir soruşturmada tutukladığında keşfetti.

Villemaire Çarşamba günü aşağıdaki suçlamalardan mahkum edildi:

• Reşit olmayanların cinsel istismarı (10 yıl)
• İnsan ticareti (8 yıl)
• Çocuk pornografisi bulundurma ve dağıtma (toplam yaklaşık üç yıl)

Duruşmalar boyunca mahkemede kendisini temsil eden Villemaire, Eylül ayında dört suçlamayı kabul etmiş, ancak insan kaçakçılığı veya çocuk pornosu dağıtma suçunu kabul etmemişti. Yargıç Labelle, Şubat ayında onu her iki suçlamadan da suçlu buldu.

Villemaire, cinsel istismar ve insan ticareti cezalarını art arda çekecek ve çocuk pornosu cezalarını aynı anda toplam 18 yıl, ceza öncesi cezada geçen süre için üç yıl eksi çekecek.

Yaklaşık 13,5 yıl içinde serbest bırakılması bekleniyor.

Kraliyet, yargıcın kararını kabul etti ve mahkemeye, Villemaire’i uzun vadeli tehlikeli bir suçlu olarak etiketlemek için dava açmayı planladığını söyledi. Mahkeme, bu hareketle ilgili argümanları Ekim ayında dinleyecek.

Yargıç, savunmanın COVID-19 salgını sırasında cezaevindeki koşullar nedeniyle hizmet verilen süre için ek kredi talebini reddetti.

Hakim ayrıca 25 yıl boyunca internet ve sosyal medya kullanmasını yasakladı ve oyun alanları ve yüzme havuzları gibi 16 yaşından küçük çocukların sık sık ziyaret ettiği halka açık yerlerden süresiz olarak yasakladı.

Ayrıca cezası süresince mağdurla herhangi bir temas kurulmasına da izin verilmeyecek.

Kaynak: CTV News

Montreal’de Afrikalı Çocuk Köle Skandalı! yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Toronto, Ottawa, Montreal ve Quebec City arasında seyahat etmeyi çok daha hızlı hale getirecek yeni bir tren yolda. Şu an için Toronto-Ottawa arası hem araçla hem trenle 4 saat 20 dakika, Toronto-Montreal arası yine hem araçla hem trenle 5 saat 30 dakika, Toronto-Quebec City arası araçla 8,  trenle aktarmalı minimum 10 saat sürüyor.

Kanada Ulaştırma Bakanı Omar Alghabra’ya göre, Toronto, Ottawa, Montreal ve Quebec City arasında yapılan seyahatler Kanada’da en sık yapılan seyahatler arasında ve bu seyahatlerin neredeyse tamamı şu anda pandemiden dolayı araba ile yapılıyor. Bu yeni yüksek frekanslı trenle Kanada hükümeti, arabayla yapılan bu seyahatlerin büyük bir kısmını tren sistemine taşımayı umuyor.

Omar Alghabra’nın dün Twitter’da paylaştığı videoya göre, trenler 200 km/s hıza ulaşabiliyor. Ancak VIA Rail proje sayfasına göre bu trenler sadece 177 km/s gidecek.

Special announcement onboard @Via_Rail train #64, with destination to Montreal:

//

Annonce spéciale à bord du train @VIA_Rail n°64, à destination de Montréal : pic.twitter.com/zMrBoK53mU

— Omar Alghabra (@OmarAlghabra) July 5, 2021

Bu hızların hiçbiri, Avrupa ve Asya’da giderek daha çok önem kazanan “yüksek hızlı” tren sistemleri kadar yüksek olmadığından, “yüksek frekanslı tren” tabiri kullanılıyor.

Toronto’dan Quebec City’e hızlı tren projesinin sağlayacağı en önemli faydalar arasında varış ve kalkış zamanlarının dakikası dakikasına işleme performansın iyileştirilmesi ve büyük şehirler arasındaki seyahat süresinin azalması bulunuyor. VIA Rail’e göre, bu tren güzergahının zamanında performansı %95’in üzerinde artarken, güzergahın kendisi seyahat sürelerini %25 oranında azaltacak.

Bir zaman çizelgesine gelince, bu belirsiz. Maliyet için, kesin bir fiyat etiketi hala havada, ancak CBC, federal bütçenin altyapı yatırımları için altı yıl içinde VIA Rail Canada’ya 491,2 milyon dolar tahsis ettiğine dikkat çekti.

Biz gelişmeler açıklandıkça sizinle paylaşırken, siz de o sırada Kanada içi ulaşım ile ilgili başka bilgiler edinmek isterseniz daha önce yazmış olduğumuz Kanada’ya Yerleşirken Bilmeniz Gerekenler Kılavuzu yazımızın sekizinci maddesine göz gezdirebilirsiniz.

Yüksek frekanslı tren ile ilgili yorumlarınızı bizimle paylaşmayı unutmayın!

Kapak Fotoğrafı: Toronto Star 
Kaynak: Curiocity

Toronto’dan Quebec City’e Hızlı Tren Geliyor! yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Kanada’da düzenlenen bu protestoların sebebini anlayabilmek adına daha önce websitemizde yayınladığımız Kamloops’ta bulunan 215 çocuk cesedi, Alberta eyaletinde bulunan 800’den fazla çocuk cesedi, Kanada’nın sömürgecilik mirası, ölen yerli çocukların sayısı yazılarımıza göz atmanızı öneririz.

Toronto’da Kanada Günü

Göstericiler, yatılı okullarda öldürülen yerli çocukları ve yatılı okullarda hayatta kalanları onurlandırmak için Kanada Günü’nde Toronto şehir merkezinde yürüdü. Queens Park ve Nathan Phillips Square’de gerçekleşen protestolarda gösteriye katılanların turuncu giydikleri ve “#EveryChildMatters” yazılı pankartlar açtıkları görüldü. Turuncu renk yatılı okulların nesiller boyunca yerli halklar üzerinde yarattığı etkiyi sembolize etmek için kullanılıyor.

Our time in Toronto for a little gathering they were having. #everychildmatters #BringThemHome #IndigenousLivesMatter #Toronto pic.twitter.com/m5sYe4PhA6

— shannon diamond (@wazit2ya) July 2, 2021

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Tenzin Nyima བསྟན་འཛིན་ཉི་མ། (@tenzinnyimaofficial)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Don B- Event/Headshot photos (@degreyphoto)

Kaynak: DailyHive

Kanada’nın Başkenti Ottawa’da Kanada Günü

Kanada Günü’nü protesto etmek için Anishnabe ulusu ve Idle No More grubu, ülke genelinde yatılı okullarda ölen yerli çocukları anmak için yürüyüş Ottawa’da düzenledi. Binlerce protestocu turuncu tişörtleriyle Parlamento Tepesi’ne yürüdü. Gösteriler boyunca “Soykırımda gurur olmaz”, “Çocuklarımızı geri getirin”, “Yazıklar olsun Kanada” yazılı pankartlar ve sloganlar dikkat çekti.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by CanadianDefenders4HumanRights (@cd4_hr)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Pabs613 (@pabs613)

Kaynak: The Fulcrum

Montreal’de Kanada Günü

Binlerce insan Perşembe günü Kanada Günü’nü kutlamak için değil, ülkenin mirası olan yatılı okulları kınamak için Montreal’deki Jeanne-Mance parkında toplandı. Montreal’deki protestolarda, babasının James Bay bölgesindeki yatılı okuldan eve hiç gelmeyen bir erkek kardeşi olduğunu söyleyen Denis Saganash da vardı ve herkesi “eve dönmeyen tüm çocuklar için duydukları üzüntüyü ve acılarını anlamaya” davet etti.

CBC’nin haberine göre, göstericilerden Tammy Whitebean, etkinliğin katılmak isteyen herkese açık olduğunu, çünkü yerli halkların dışındaki insanlardan gelen desteğin onlara yerli halkları umursayan ve yerli halk soykırımını kabul edecek insanların olduğu anlamına geldiğini belirtti.

Whitebean, son birkaç ayda gün ışığına çıkan yatılı okul alanlarındaki isimsiz mezarların keşifleri göz önüne alındığında, Kanadalıların Kanada Günü’nü yas tutmak ve olanları kabul etmek için değerlendirmeleri gerektiğini söyledi. Whitebean ayrıca yerli halklara zulüm etmek amaçlı kullanılan yatılı okullardan bahsederken “Bu okullar oyun alanları olduğu için okul sayılmazlar. Bunlar mezarları olduğu için esir kampları olarak isimlendirilmeli” dedi. Bu sebeplerle ülkenin dört bir yanındaki yerli halkların bu trajik olayları unutmadığını ve asla atlatamayacaklarını söyledi.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Ameur (@ameurgallery)

Kaynak: CBC

Quebec City’de Kanada Günü

Quebec City’de, Quebec-Labrador İlk Milletler Meclisi (AFNQL) ölenler, hayatta kalanlar ve onların soyundan gelenlerin anısına bir yürüyüş ve gece nöbeti düzenledi. AFNQL Başkanı Ghislain Picard, “Kalbimiz kesinlikle Kanada Günü kutlamalarında değil. Herkesi, son derece zor zamanlardan geçen kardeş ülkelerimize saygı göstermenin ve tüm desteğimizi sunmanın önemini vurgulamak için seferber etmeye davet ediyoruz” dedi.

Perşembe günü, Kanesatake Mohawk Konseyi’nden Büyük Şef Serge Otsi Simon, AFNQL’nin etkinliğini destekleyen bir açıklama yaptı. Simon açıklamasında “Kanada’nın First Nations için çok iyi bir dost olmadığının kanıtı, halkımız tarafından çok uzun zamandır biliniyor. Geçtiğimiz ay, Kanadalılar ve tüm dünya, halkımızın yaşadığı trajedilerin yadsınamaz kanıtlarını ortaya çıkardı ve buldu. Bunlar aslında çok uzun zamandır biliniyor,” diye yazdı.

Yatılı okulları utanç fabrikaları olarak gören Simon yazısına, “Utanç fabrikalarına gömülen çocukların ruhları hayatta kalanlar için adalet aramamızı ve bu ülkenin onursuzluğunun bir kanıtı olarak yaşamamızı çok uzun bir süredir istiyorlar.” şeklinde devam etti.

Ayrıca Simon, insanlara 1 Temmuz’da kutlama yapmamaları veya festival etkinliklerine katılmamaları için bir çağrı da yayınladı: “Mevcut şartlar altında, dans ve havai fişekler sadece saygısızlık ve pişmanlık belirtisi değil, aynı zamanda halkımıza karşı duyarsız ve dünyaya nahoş olurdu.”

Quebec City’deki Ulusal Meclis’in üzerinde dalgalanan bayrak, Yerli halkla dayanışma amacıyla 1 Temmuz’da yarıya indirildi.

Kaynak: CBC

Vancouver’da Kanada Günü

1 Temmuz, Vancouver Sanat Galerisi meydanında da protestolar devam ettı. Yerli halkların protesto hareketi Idle No More, ikinci kez Kanada Günü İptal Etme mitingini düzenledi.

Idle No More Vancouver’da düzenlenen etkinliğin amacını “Bu etkinlik, hem yerli halklar hem de müttefikler için, yatılı okul sistemindeki binlerce çocuğun yaşamları da dahil olmak üzere Kanada Hükümetine kaybedilen yerli yaşamların onuruna bu Kanada Günü kutlamalarını barışçıl bir şekilde durdurmak için düzenlenen ve dayanışma amaçlı bir araya gelmelerini hedefleyen bir eylem çağrısıdır” şeklinde belirtti.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Pat Singh Cheung (@patsinghcheung)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Kendall McLaughlin (@unikornlife)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Art by Breanna Deis 🎲 (@artbybreannadeis)

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Vancouver’s Best Places (@vansbestplaces)

Winnipeg’de Kanada Günü

Winnipeg’de gerçekleşen protestolarda ise Kraliçe Victoria ve Kraliçe II. Elizabeth’in heykellerini, yatılı okullarda isimsiz mezarlara gömülen yerli çocuklara yönelik artan öfke ile devrildi.

Sosyal medyada yayınlanan videolarda bir grup insanın, Kraliçe Victoria’nın büyük bir heykelini iplerle yere çekerken “Onu indirin” ve “Soykırımda gurur yok” sloganları attıklarını gösteriyor. Heykelin kanı temsil etmek amaçlı kırmızı boyayla kaplandığı ve “Bir zamanlar çocuktuk. Onları eve getir!” yazılı pankartların da heykelin yanına bırakıldığı görüldü

Olaylar, ülkenin sömürge mirası nedeniyle Kanada Günü kutlamalarını iptal etmek için geniş çaplı bir baskının ortasında gerçekleşti. Winnipeg’de, yasama meclisinde sona eren Her Çocuk Önemlidir yürüyüşü de dahil olmak üzere, ölen yerli çocukların hayatlarını onurlandırmak için iki miting düzenlendi.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Lúcia Rios (@luciarios_br)

Statue of Queen Elizabeth II adjacent to Government House has also been brought down. pic.twitter.com/UCFZYYPKjy

— Renée Rodgers (@ReneeRodgersCTV) July 1, 2021

Kaynak: Vice

Ülke Genelinde Gerçekleşen Kanada Günü Protestoları yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Dijital dönüşümün gündemde olduğu son dönemde sanatın nabzı sergi salonları yerine dijital platformlarda atıyor. Bu dönüşüme Kanada’nın gözde sanat merkezlerinden biri olan Montreal Museum of Fine Arts (Montreal Güzel Sanatlar Müzesi) da hızlıca ayak uydurmuş gibi görünüyor. MMFA tarafından düzenlenen sanal turlar sanatseverleri birbirinden çeşitli sergiler ve etkinliklerle buluşturuyor. Gelin birlikte müzenin sanal olarak düzenlediği ‘’Paris in the Days of Post-Impressionism: Signac and the Indépendants (Post-Empresyonizm Günlerinde Paris: Signac ve Indépendants )’’ sergisine göz atalım.

Sergiye Giriş

Müzenin internet sitesinden ücretsiz ve kolaylıkla ulaşabileceğiniz sergide yaklaşık 500 tane eser sergileniyor. Serginin odak noktası Signac olsa da; Monet, Gaugin, Pissaro, Seurat, Degas ve Lautrec gibi dönemin farklı sanat akımlarını temsil eden, genellikle Paris ve etrafındaki yaşamı eserlerinde doğrudan ya da dolaylı olarak konu edinmiş diğer sanatçıların tablolarına da yer verilmiş. Eserler sadece estetik açıdan değil, aynı zamanda 1800’lü yıllardan Birinci Dünya Savaşının başlangıcına kadar olan süreçte Avrupa’da yaşanan politik ve sosyal olaylar çerçevesinde izleyicilere sunulmuş. Sanal ziyaretinizi yaparken sol taraftaki menüden sesli rehber özelliğini seçerek, eserlerin hem sanatçıların kişisel izleriyle olan bağlantısını hem de dönemin sosyal, politik ve kültürel olaylarıyla ilişkilerini dinleyebilirsiniz.

Noktaların Birleşimindeki Sanatçı: Paul Signac

Eserlerinde noktalama üslubunu kullanmasıyla bilinen Paul Signac 1863 yılında Paris’te dünyaya gelmiştir. Signac’ın dünyaya geldiği ve sanatını üretmeye başladığı 19. yüzyılın sonları orijinal ismiyle ‘’La Belle Epoque’’ dönemi olarak kaynaklarda geçer. Bu dönemin en karakteristik özelliklerinden biri edebiyat, müzik, tiyatro ve görsel sanatların gördüğü yoğun ilgidir. Bu dönemde Claude Monet gibi pek çok usta sanatçı görsel sanatlara getirdikleri yeni geleneklerle çığır açmışlar ve pek çok genç sanatçıya ilham olmuşlardır. Bunlardan biri de 16 yaşındaki Paul Signac’tir. Monet’nin işlerinden çok etkilenen Signac, ressam olmaya karar verir. Tıpkı Monet gibi eserlerine deneysel bir bakış açısı geliştiren Signac’ın ilgisini tonlar, çizgiler ve formlarla alakalı teoriler çeker ve bu konuda yapılan çalışmalara bizzat kendisi de katkıda bulunur. Bu durumun bir örneği  bu sergide  görebileceğiniz eserlerden biri olan ‘’Application of the Chromatic Circle of Mr. Ch. Henry’’ (Mr. Ch. Henry’nin Renk Çarkının Uygulaması) isimli litografisidir. Ch. Henry yaptığı yayında sıcak tonların ve soldan sağa sıralanan çizgilerin dinamojen özellikler taşıdığı ve dolayısıyla izleyicide zevk, neşe gibi duygular uyandıracağından bahsetmiştir. Bu yayında yer alan tüm grafik, şema ve görseller Paul Signac tarafından resimlendirilmiştir. Artık, sanat sergi salonlarında belirli bir kesime hitap etmekten çıkmış, baskı tekniklerinin gelişmesiyle beraber bu tarz akademik yayınlarda, tiyatro broşürlerinde, el ilanlarında ya da büyük posterlerde herkesin görebileceği yerlere, sokaklara taşınmıştır.

‘’Salon des Indépendants’’ ve Sanata Demokratik Bir Yaklaşım

Sanatın belirli bir kesime hitap eden salonlardan herkesin görebileceği kamusal bir arenaya taşınmasında Société des Artistes Indépendants (Bağımsız Sanatçılar Topluluğu)’ın rolü çok büyüktür. Bu topluluk 1884 yılında Paul Signac’ın de aralarında bulunduğu bir grup sanatçı tarafından kurulmuştur. Bu yazının ilk başında La Belle Epoque dönemini anlatırken ‘’ışıltılı’’ ifadesini kullanmıştım. Ancak bu dönemin ışıltıların gölgesinde kalan bir karanlık tarafı vardır ve bu sosyal adaletsizliğin Paris ve çevresinde kol gezmesidir. O dönem devlet kontrolünde olan salonlar, sosyal adaletsizlik vurgusu yaparak kamusal konuları eserlerine taşıyan sanatçıların eserlerine yer vermemektedir. Bu durumu kabullenmeyen Seurat, Signac, Redon gibi sanatçılar bir araya gelerek ‘’sans jury ni recompanse’’ yani ‘’jüri de yok ödül de’’ sloganıyla ortaya çıkmış, sanatın ulaşılabilir olması gerektiği konusunda ısrarcı olarak, eserlerini sergileyemeyen Luce, Cezanne, Van Gogh ve daha pek çok sanatçının işlerine Salon des Indépendants çatısı altında yer vermişlerdir. Sanatın standartlara uygun, gelenekçi ve muhafazakar bir tekelden, demokratik ve bağımsız bir arenaya taşınmasında Salon des Indépendants çok büyük bir rol oynamış gibi görünüyor.

Kapanış Notları

 Signac eğer bu günlerde yaşasaydı  sanıyorum ki eserlerinin herkesin ulaşabileceği bu sanal platformda sergilenmesinden memnuniyet duyardı. Sanal sergiler, kolay erişilebilirlik açısından Salon des Indépendants ruhuna uygun birer arena benim yorumuma göre. Yukarıda sizlerle paylaştığım sergi notlarımı sesli rehberleri dinleyerek aldım ve  kendi dilimin döndüğü kadarıyla sizlere aktardım. Tabii paylaşamadığım ama bir o kadar ilginç pek çok nokta daha var. Siz de bu sergiye https://www.mbam.qc.ca/en/exhibitions/paris-in-the-days-of-post-impressionism-signac/#virtual-exhibition-5-16845 linkinden ulaşabilir, aynı zamanda eserleri de yakından inceleyebilirsiniz. Bir sonraki Montreal kültür sanat etkinliğinde görüşmek üzere!

   Yazar: İpek Işık

Pandemi Günlerinde Sanal Bir Gezintiye Çıkalım yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.