Toronto’da öyle mi? Çok zor. Etkinliklerin biletleri genellikle o kadar önceden tükeniyor ki bazılarını duymuyoruz bile. Akşam çıkayım da kültürel bir etkinlik yapayım demek neredeyse imkansız. Olanlar da beni tatmin etmiyor olabilir. O da ayrı bir konu.
Peki Torontolu Türkler neden şanslı? Şimdi biraz da bunu açıklayayım. Ne olursa olsun Kanada’nın en çok göç alan şehri Toronto. Bu tabii birçok soruna da yol açıyor. Trafik, ev kiraları, suçun artması gibi birçok problemi de yanında getiriyor. Tüm bunların yanında ise Türkçe konuşan komünitede de bir artış sağlıyor.

Türkiye’den maalesef ki umudu kesmiş birçok sanatçı, müzisyen, oyuncu, ressam Toronto’da birikmeye başladı. Elbette Vancouver ve Montreal’de de sayımız az değil ama hiçbiri Toronto’nun yanına şu an yaklaşamaz.
Kültür-sanat ile haşır neşir olan göçmen Türkler ise, göçmenlik psikolojilerini üstlerinden atmaya başladığında, survivor yaşam modundan çıkıp nefes almaya sıra geldiğinde de tabii ki içten içe üretmek istiyorlar. Nereden biliyorsun diye sormayın🙂

İşte bu yüzden şanslıyız ki bu üretim isteği arttıkça birçok yeni iş, proje izlemeye başladık. Bunlardan biri de sevgili abim, değerli müzisyen ve dansçı Mehmet Akyazı’nın, sevgili eşi Seçil Akyazı ile büyük çabalarla ortaya çıkardıkları Once Upon a Time ve Trakia projeleri oldu.

9 Haziran akşamı, ortamı tatlı Lula Lounge’de yerimizi aldık. Tüm biletler satılmış, çoğunluğu Türk kominitesinin oluşturduğu seyirciler ve Sayın Başkonsolosumuz Can Yoldaş ve ailesinin de katılımıyla her şey tamdı. Bugün tek biletle iki farklı konser dinleyecektik. İlk yarı film ve dizi müzikleri ile geçmişe giderken, ikinci yarıda Trakya müzikleri bizi coşturacaktı.

11 müzisyen ve 3 konuk solistten oluşan Canadian Turkish Orchestra sahneye geldiğinde ise önce alkıştan yıkılan salon, yerini özenle hazırlanmış birbirinden güzel parçalara bıraktı.
Birinci yarıda ünlü dizi ve film müziklerinin Türk versiyonlarını dinledik. Rocky’nin o bilindik müziğiyle göbek atacaktık neredeyse. Birbirine özenle bağlanmış parçalar ardı ardına geldi. O hafızlarımıza kazılmış notalar davulla, klarnet ile, kanunla birlikte bizi aldı başka yerlere götürdü. İçimden net şekilde geçirdim, keşke kayıtları olsa da evde de açıp arada dinlesek.

Bu arada neredeyse görevine yeni başlamış sayılan Sayın Başkonsolosumuz Can Yoldaş’a da ayrı bir pencere açmak istiyorum. Kendisi göreve geldiğinden beri hemen hemen her Türk etkinliğine katılmaya çalışıyor, kendisini görüyoruz. Bu kadar destek olması, etkinlikleri varlığıyla ile onurlandırması çok güzel. Arada kendisiyle de ufak bir sohbetimiz oldu. Gerçekten adı gibi cana yakın, güzel bir insan ve çok değerli bir diplomat.

İkinci yarıda ise konuk solistlerle birlikte Trakya başladı. Bildiğimiz şarkılar, türküler birbirinden başarılı müzisyenlerin emeği, harika seslerin varlığı ve alkışlar birbirine karıştı. Kanı kaynayanlar, yerlerinde durmayanlar danslarla, halayla müziklere eşlik etti.
Nasıl emek kokan bir iş olduğu provalardan da, geçtiğimiz akşam sahneden de belli oldu. Herkesin emeğine sağlık. Çok ama çok teşekkür ederiz. Emeği geçenlerin isimlerini yazının sonunda vereceğim. Umarım daha fazla sahnede olurlar ve biz de arada dinlemeye devam ederiz.

İşte böyle böyle 7 yıl önceki şikayetim sona ermek üzere. Bugün konser, yarın stand-up, öbür gün tiyatro oyunları derken kültür ve sanata doymaya başlayacağız.

Bilmiyorum siz nasıl düşünüyorsunuz.

Başka bir yazıda görüşmek üzere.

Emeği Geçenler:
Art Director: Mehmet AKYAZICo-Art Director: Seçil AKYAZİ
Percussion: Mehmet AKYAZI
Riq: Ahmet YILDIRIM
Drum: Matias RECHARTE
Trumpet: Nizo ALIMOV
Saxophone: Selcuk SUNA
Saxophone: Nazir ALIMOV
Bass: Alihan INANLI
Keyboard: Fatih YILDIRIM
Guitar: Eren CELIK
Qanun : Ergun GÜLBAY
Violin: Samet ERKISI
Soloist: Brenna Maccrimmon
Soloist: Didem TURAN
Soloist: Süleyman ERGISI

Fotoğraflar için teşekkür ederim : six shutter photography

Toronto’da Yaşayan Türkler Birazcık Şanslı! yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Pandemi, ekonomik bunalım, şimdi üstüne savaş. İçinden çıkamadığımız, üstümüze üstümüze gelen duvarlar var gibi hissediyorum.

İyi şeyleri gözümüz daha az görür oldu, en azından ben olumlu şeyleri görmekte baya zorlandığım bir dönemden geçiyorum. Elime telefonu her aldığımda acı çeken, isyan eden, şikayetlerini birine ulaştırmak için uğraşanları ya da hiçbir şey yokmuş gibi yoluna devam etmeye çalışanları görüyorum.

Belli bir noktadan sonra empati kurmak, herkesin hislerini bir türlü paylaşmaya çalışmak zor geliyor. Kendi hayatına dönüyorsun ama bu kadar olumsuzluğun arasında her şey sisli; enerjini toplamak, hedeflerine tutunmak ya da bunun benzeri bir çok şey kendini kandırmak gibi geliyor.

Yalnız olmadığımı biliyorum çünkü çoğu insan bu durumdan geçiyor.

Şöyle ağız dolusu mutluyum diyen birine rastlamakta zorlanıyorum. Elbette şuan bu yazıyı okuyanlar arasında vardır mutlu, güzel insanlar ama en azından benim çevremde durum böyle.

Kanada’da bile ekonomi eskiye göre kötü durumda. Bazı konularda baya zorlanıyoruz. Ekonomik olmasa da bazı sosyal zorluklar da var sanki. Fakat bunları Türkiye’den birine anlatmak da elbette mümkün değil. Çünkü bizim ‘dertleşme’ hakkımızın olması ve bazı olumsuzları anlatabilmemiz için sadece Türkiye’de yaşamamız gerekiyor. Onun dışında hiçbir şey olmamış gibi, ‘hayat mükemmel ya’ diyerek yolumuza devam etmeliyiz. ( Evet bu konuda biraz dertliyim ve dertlerin yarıştırılması, ‘sizin sıkıntı çekiyor olduğunu düşünmeniz çok gereksiz’ tavrı bana iyi gelmiyor)

Elimizde olmayan şeylerin artan baskısı, bazı şeyleri değiştirecek gücü bulamamamız ve kendimizi iyice anlatamıyor olmamız sonucunda da yalnızlaşıyoruz.

Bazı şeyler içimizde birikiyor, biriken şeyler başka şekilde ortaya çıkıyor. Mesela bende duygusal yemek yeme olarak kendini gösteriyor. İnsan sıkıntısını yiyerek bastırmaz arkadaşlar, böyle olmamalı ama oluyor. (Farkındalığı yüksek ama çözümsüz insan yakarışı)

Sizi yargılamadan, karşılığında bir dert ile cevap vermeyecek, daha doğrusu derdini sizle yarıştırmayacak birine ihtiyaç var. Bu dünyanın neresinde olursanız olun artık bir ihtiyaç. Tabii hayatınızda Polat Alemdar’ın Ömer babası, Yusuf Miroğlu’nun kuşçusu, Ezel’in dayısı gibi bir karakteriniz yoksa. Hoş her dert anlatmaya gittiğimde karşılığında hikaye dinlemek de bir zamandan sonra eminim sıkıcı oluyordur.

<Ömer Baba bir sıkıntım var. Sevgilimle durumlar iyi değil…> , <Sana bir hikaye anlatayım oğlum, Hz.Yusuf bir gün devesiyle ilerlerken…> Tamam, baba boşver.

O insanı bulmak her zaman kolay değil. Bulduğunuz insanın da her zaman enerjisi sizi taşıyacak durumda olmayabiliyor ya da bazen sadece anlatmak yetmiyor, neden böyle olduğunu da anlamak gerekiyor. Karşındaki seni dinliyor ama senin kendini anlamana yardımcı olamayabiliyor.

Böyle durumlarda da sanırım artık bir terapi ihtiyacı ortaya çıkıyor. Bu yazıyı hem biraz içimi dökmek hem de yakında bir terapiye başlamam konusunda kendimi ikna etmek için yazıyorum. Belki sen de aynı hissediyor ama kendini ikna edemiyorsundur.

Her postaya cevap yazmamız mümkün değil ama sen de içini dökmek istersen, biz seni Eray ile birlikte yargılamadan dinleriz/okuruz. Sitemizin iletişim formundan sende düşündüklerini yazabilirsin ya da aşağıdaki yorum kısmını da kullanabilirsin.

Terapi almaya ihtiyacın varsa, daha profesyonel biri beni dinlese diyorsan da benim de kullandığım/tekrar kullanmaya başlayacağım Hiwell’i kesinlikle öneririm. Bir şekilde, bir yerden anlatmaya başlamak lazım. Yalnız değilsin.

( Bu yazı Hiwell iş birliği içerir)

Hiwell size dünyanın neresinde olursanız olun online ve Türkçe olarak psikolojik destek almanız için olanak sağlar. Ayrıntıları  bu adresten öğrenebilirsiniz. 

Kime Anlatayım Ben Derdimi? yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

“Pandeminin ilk başladığı dönemde bir restoranının et işleme bölümünde görev yapmaktaydım. Bildiğiniz kasaptım yani. Karantina sırasında evde başlayan süreç beni yeni içerikler keşfetmeye yönlendirdi. Bunlardan biri de Kanada Geyikleri oldu.”

Kanada Geyikleri’nin hesabına düşen bir çok e-postadan biri olan Özer Bey’in e-postası bu şekilde başlıyordu. Hemen dikkatimi çekti ve 3 paragraf süren yazıyı bir çırpıda okudum. Eğer okumadıysanız şuraya bırakayım, isterseniz okuduktan sonra devam edelim.

Kasaplık Mesleğimle Kanada’ya Nasıl Geldim?

Okurken bir çok güzel duyguya kapıldım. Öncelikli olarak bize söyledikleri, içeriklerimizden yaralanma şekli ve tabii ki bunları uçaktan yazıyor oluşu beni baya etkiledi. Çünkü aynı zamanda bir başarı hikayesi okuyordum; çoğu kişinin “yapabileceğini sanmıyoruz, çok zor” demesine rağmen başarması, en zor yol gibi gözükenden gitmesi ve sonunda Kanada topraklarına ayak basması gerçekten harika. Hem de direkt bildiği ve hayatımızın bir parçası gibi gözüken bir işle bunu yapması daha da dikkat çekici.

Özer bey yazdıklarını bize teşekkür etmek için göndermişti sağ olsun ama bu e-postada kalamazdı. Rica ettik ve biraz daha detay ekleyerek yazıyı genişletti ve kanadageyikleri.com‘da yayınlamamıza izin verdi. Bir çok kişiye ilham verdiğine, bir şekilde yol gösterdiğine, en önemlisi bilgi kaynaklarının kullanılması konusunda ben dahil bir çok kişinin kafasında ışık yanmasına sebep olduğuna eminim.

Özer bey direkt bize mesaj atabilir ve kasap olarak Kanada’ya nasıl geleceğini de sorabilirdi. Biz de çok büyük ihtimal, bu konunun bizi aştığını, profesyonel bir yardım alması gerektiğini, spesifik olarak meslekler hakkında bir şeyler dememizin zor olduğunu söylerdik. Yalan da değil, bir çok kişiye bu şekilde mesaj atmak zorunda kalıyoruz, çünkü her zaman dediğimiz gibi biz dijital medya alanında çalışan, işi içerik üretmek olan ve Kanada hakkındaki çoğu bilgiyi olabildiğince profesyonellerden alarak içerik yaratan iki kişiyiz. Bazen bildiğimiz sorular için bile vaktimiz olmuyor ama yine olabildiğince bilen kişilere veya bilgi kaynaklarına yönlendirme yapmaya çalışıyoruz. (Eray eğitim sektöründen gelme olduğu için birebir de bu konuda yardımcı olduğu çok olmuştur ama yönetmesi gereken bir şirket var, o da yetişemiyor bazen yardıma. )

Özer bey ise bunun farkına bizim haberimiz olmadan, daha doğrusu önceden bize sormadan çok iyi varmış ve ürettiğimiz içeriklerle bilgiye aracı olduğumuzu, alınması gereken bilgilerin videoların, yazıların içerisinde olduğunu görmüş ve bunları alarak kendine bir harita çizmiş. Ben de kendimi bu yazıyı yazarken buldum, çünkü ilk kez anlatmak istediklerimizi, deneyimlenmiş bir şekilde, güzel cümlelerle karşımda bulmak bir “wow” etkisi yarattı.

Sadece yazılımcılar mı iş teklifi alır?

Şöyle bir soru da sorulabilir: Kasap olduğu için de mi dikkat çekti? Evet, kesinlikle. Çünkü ofislerde çalışan, belki beyaz yaka diyebileceğimiz, teknoloji sektöründen, yazılımcılardan, programcılardan çok fazla böyle hikayeye tanık oluyoruz. Onlar için de kolay değil bu süreçler, hemen hemen aynı yollardan geçiyorlar ama günümüzde “yazılımcı olursan şansın var” cümlesine çok alıştığımız için; kasaplar, marangozlar, elektrik teknisyenleri vb. bir çok el becerisi, teknik bilgi gerektiren mesleklerden birileri iş teklifi alarak gelince daha da dikkat çekiyor. Eyaletlerin bu meslekler konusunda ciddi işçi açıkları var aslında, araştırmak, kovalamak ve tabii biraz da İngilizce gerekiyor.

Sonuç olarak Özer bey, bize ilk mesajını bu şekilde atmış oldu, aslında bizimle içerikler aracılığı ile hep iletişimdeydi ve sonuca ulaştığında da artık buna dile getirdi. Kendisi şimdi Toronto’da, kasap olarak çalışıyor ve yakında umarız videolarımızdan birine de konuk olacak. (İki bira da yuvarlayacağız)

Eminiz onun ki gibi daha bir çok hikaye var, hayallerine ulaşan, hedeflerini gerçekleştiren, farklı bir yoldan giden, ‘bu şekilde gidemezsiniz’ sözlerini dinlemeyen insanlar. Biz onları bulmaya, hikayelerini anlatmak için platformlar sunmaya ve bu şekilde bilgiye, ayrıca da belki biraz motivasyon için aracı olmaya devam edeceğiz. Bu şekilde gelen her e-posta da bizi ayrıca mutlu edecek, bir işe yaradık hissi etrafımızı saracak.

İçimi yine döktüğüme göre artık ben kurgu masasına oturayım, pazar günkü Youtube bölümünde evime konuk olacaksınız. Haberiniz olsun.

Bilgiye Aracı Olan İki İnsanız Sadece… yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Mesela göçmenlik için buraya,

Eğitim için buraya tıklayarak bilgi dolu yazılara ulaşabilirsin.

Şöyle hızla Instagram’da mesajları bir kontrol edeyim dedim, bazen acil bir konu da olabiliyor. Aşağıdaki mesajla karşılaştım, açıkçası hem sinirlendim hem keyfim kaçtı.

Öncelikle derine inmeden yazılı olmayan bir sosyal medya kuralından bahsetmek istiyorum. İlk kez birisine mesaj atıyorsanız “selam” ya da ” naber, nasılsınız? “diye yazıp bırakmayın lütfen. Giriş yaptıktan sonra hemen sorunuzu sorun veya yazma amacınızı belirtin. Cevap alma olasılığınız böyle daha fazla. Hali hazırda birçok mesaj alan kişiler, soru cevaplamak için vakit ayırdıklarında “selam, naber” kısmından sonrasını görmek istiyor, bu konuda anlayış bekliyorlar. Sadece çok mesaj alanlar değil dediğim gibi ilk kez mesaj attığınız herkes bu açıklığı bekler. Çekinmeyin, her şeyi yazın.

Arada bu konularda Instagram ve Youtube üzerinden sitem ediyoruz. Bize çok iyi niyetli bir şekilde “ takmayın böyle mesajları” diyorsunuz ama bazen, galiba bazı şeylerin yazılı olarak kalması, bir köşede durması gerekiyor. Sonuçta koskoca şirketler bile kullanım kılavuzlarına neler yazmak zorunda kalıyor. “Çamaşır makinasında kedi yıkamayınız” bile yazan vardı sanırsam.

Ticari bir mal satmıyoruz!

Bazı şeyleri kavramak lazım. Biz içerik üreticisiyiz. İçerik üretmeye “ticaret” yapmak için başlamadık. “ O yea biz buradan parayı götürürüz” demedik. Yapmayı sevdiğimiz bir şeyi, insanlara yardımcı olacak bir hale getirdik ve bir türlü büyüdü. Yanında sorumluluklar getirdi ve getiriyor elbette ama kimseye direkt olarak bir mal satmıyoruz.

İçeriklerimiz ekstra yardım etmek isteyenler dışında ücretsiz. Videolarımıza, web sitemizdeki yazılara, instagram postlarına herkes ulaşabiliyor. Arada reklam alıyoruz evet, o da sizlerin ilgisi sayesinde bunu da kabul ediyoruz ama kimseyi takip için zorlamıyoruz fakat geri bildirimleri de içeriklerimizi iyileştirmek için zevkle dinliyoruz. Çünkü bunu yapmayı seviyoruz. Biri eğlendiğinde, bilgi aldığında, yorumlarda bundan bahsettiğinde hoşumuza gidiyor.

Biz göçmenlik danışmanı değiliz, eğitim danışmanı değiliz, bu konularda bu hizmetleri veren kişilerden yardım alıyoruz. Artık öğrendiğimiz kadarını da paylaşmaya, bilmediğimiz konularda yönlendirme yapmaya, bazen de sadece “maalesef bilmiyoruz” diye cevaplamaya çalışıyoruz. Bazı soruların cevapları ise her yerde var. Azcık sitede, azcık kanalda gezilse cevapları görülecek konulara cevap vermeye yalan yok üşeniyoruz 🙁 Ben üşeniyorum, Eray adına konuşmayayım. Bu yazıyı yazdığımdan bile haberi yok çocuğun.

Bizim dijital medya şirketimiz var, şirketlere reklam çekiyoruz, reklam yönetimi yapıyoruz, bazı durumlarda sosyal medya için destek sağlıyoruz. Eray ve benim dışımda da sadece bu şirketten ekmek yiyenler var, içerik üretmek dışında da tüm vaktimiz de buraya gidiyor.

Evet, Kanada güzel ülke ama tahmin edersiniz ki bizim de kiramızı ödemek ,ihtiyaçlarımızı karşılamak, çalışanların ücretlerini ödemek, kısacası yaşayabilmek için para kazanmaya ihtiyacımız var. Ve bu değirmenin suyu yukarıdaki beyefendinin düşündüğü gibi kolay akmıyor, çok zaman ve emek istiyor birçok iş gibi.

İçimi döktüğüm bu köşe yazısının özeti şu güzel insanlar: Burası bir ticari işletme değil, müşteri memnuniyeti üzerine işlemiyor ki bir ürün bile satsak bu konuda bildirim yapmanın daha güzel yolları, daha iyi bir dili vardır diye düşünüyorum.

Bu mesaj sadece bir örnek. Bunun gibi çok geldi ve gelmeye devam edecek. Onlar gelirken benim de duygu ve düşüncelerim burada kalıcı olarak kalsın. Biz olabildiğince soruların cevaplarını içerik olarak üretmeye, bildiklerimizi özelden cevaplamaya, yardımcı olmaya, bazen de maalesef gözden kaçırmaya devam edeceğiz. Bunu bilerek yapmayacağız, çünkü o sırada hayatımızı yaşamaya çalışıyor olacağız. Dalgınlıklar, yoğunluklar olacak. Anlayışla karşılayan herkese teşekkür eder, karşılamayanların da canı sağolsun diyerek hayatlarında başarılar dileriz.

Mesajlara Cevap Versenize! yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Dünyanın diğer ucunda öylece çaresizliği, çaresizce izliyoruz. Bir yandan canlılar yanıyor, insanlar evsiz kalıyor, daha önce ürettikleri oksijeni içimize çektiğimiz, sırtımızı dayadığımız, denizin içinde yüzümüzü dağlara dönüp huzurla baktığımız ağaçlar kül oluyor, içimiz yanıyor; diğer yandan liyakat ile alakası olmayan bir takım yöneticilerin açıklamaları, olayları izleyişleri, rahat hâlleri, “itibarla, acizlikle” süslenmiş cümleleri, bu cümlelere gözünü kapatarak destek verenleri görüp beynimiz yanıyor.

Bencillik yapıp biraz uzaklaşayım, en azından bizi delirtmek için üst üste açıklama yapan bazılarını görmeyeyim diye telefondan uzak kalmaya, sosyal medyaya bakmamaya çalıştım ama olmadı.

Çıktım evden, biraz yürüyüş yaptım. Toronto merkeze 10 dakika uzaklıkta oturuyorum, parklar var, milyon dolarlık araziler, kafamı kurcalıyor her defasında, çünkü alışmışım, soruyorum kendime içten içe: Ya bu milyon dolarlık arazilere nasıl apartman dikmiyorlar? Toronto’da bu kadar ev problemi varken, yetmiyorken buralar boş kalıyor. Alabildiğine uzanan ağaçlar. Bitki koparmak bile yasak bu parklardan.

Bunları neden diyorum biliyor musunuz? Öyle burası böyle, şurası şöyle diye bir kıyaslama için değil, tam bir şizofreni içinde olduğumuzu fark ettiğim için yazıyorum. Büyüdüğüm ülke ile sosyal medyada yaşarken, burada sokakta bambaşka bir hayat yaşıyorum. Hayır, bundan da kopamıyorum, uzak kalamıyorum. Bilmiyorum bu iki deliliği yaşamayan birine nasıl anlatırsın ama öyle işte. Hem ‘olurunu‘ görmek hem aynı anda ‘olmayan‘ halini görmek bambaşka bir deneyim. Bunu son yangın felaketi ile iyice anladım.

Ne oradayız ne burada. Çok beylik laflar duydum. Kaçtınız kurtardınız kendinizi hala Türkiye ile uğraşıyorsunuz gibi. 7 yaşında bir çocuk olarak gelsem, burada büyüsem, ailem burada olsa belki Türkiye’de olan her şeyi başka bir ülkede oluyormuşçasına izlerdim. Ama ben 26 sene bu ülkenin suyunu içmiş, orada büyümüş, denizine girmiş, oy vermiş, onlarca anı biriktirmişim.

İçinde nefes aldığım ormanlar yanıyorken, buradan çaresizce izliyorken, elimden gelen tek şey biraz da olsa maddi yardım ve bu yardımı yaparken “ulan bu yardım gerçekten yerine ulaşacak mı” diye on kere düşünüyorken bu iki delilik hali iyice bastırdı.

Uykularım kaçıyor, midem bulanıyor sinirden. Etrafımda sakin, sorunsuz bir hayat akıyor, yan komşum çocuklarıyla evinin önünde mutlulukla oynuyorken, ben yanlarından içimdeki bambaşka bir dünya ile geçiyorum.

Yaşadığım hiçbir şey elbette şuan orada binbir sorunla uğraşan, canını dişine takıp elinde kovayla su taşıyan, evi yanan, bu ‘bazı insancıklara’ her gün katlanan güzel insanlar ile kıyaslanamaz ama bir türlü içimi dökmem lazımdı.

Bu satırları Instagram hesabımda da paylaştım ve gördüm ki yalnız değilim. Burada yaşayan bir çok arkadaşım da aynı şeyleri düşünüyor. O yüzden buraya da taşımak istedim.

Okuyan, vaktini ayıran, derdimi düdükleyenler de kusura bakmasın.

Instagram üzerinde sonradan vazgeçseler de yazdıklarından  “aslında Kanada’nın da çok masum olmadığını, 100 yıl önce insanları katlettiğini” yazanlar oldu. Alakası elbette yok ama işte neden yazıldığı da belli.

Buradan bir ekleme yapayım böylece. Bakın bu yazı ‘Kanada her şeyi doğru yapan bir cennet’ kıyaslaması değil. Bu içimde ortaya çıkan sıkıntının yazıya dönüşmüş hali. Merak etmeyin ben de biliyorum Kanada’yı. Gazetelerinizden okuduğunuz gibi 100 yıl öncesine de gitmenize gerek yok. Ormanlarını hala biçip, maden ocakları açan bir ülke Kanada. Çevre politikaları hala tartışmalı.

Fakat bir gerçek var sevgili okuyan, o da ne olursa olsun eninde sonunda elinde kalanlara bakıyorsun. Yöneticilerin yaptıkları açıklamalara, alınan önlemlere ve bir çok şeye. O zaman anlıyorsun, daha doğrusu böyle kriz zamanlarında anlıyorsun kim gerçekten ‘strong’ kim sadece afişin üzerine yazmış.

Bazılarının en sevdiği renge dönüştü Ege, Antalya. Artık çoğu yerinde yeşil hakim değil, kül rengi. Bu satırlar yazılırken hala yanıyor, yanmaya devam ediyor.

Geçmiş olsun Türkiye, geçmiş olsun tüm canlar.

“Kaçıp Kurtardınız Kendinizi” Öyle Mi? yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.

Eray ile birlikte 17 yıl geçti ve birlikte bir şeyler yapmak, son yıllarda ise içerik üretmek en büyük zevklerimizden biri. Hala da öyle ve bu yolculuğa bir de web sitesi eklemek istedik. Fakat bu yeni yolculukta içerik üretmenin güzelliğini sizinle de paylaşmak istedik.

Bu web sitesinde yazar arkadaşlarımızın, çevirmenlerimizin içeriklerini de göreceksiniz. Aynı benim şu an yazdığım gibi duygularını, düşüncelerini ve hayatlarını paylaşanlar olacak. Belki bir gün senin de bir yazını burada görürüz sevgili okuyan, ne dersin?

Benim içerik üretmek ile alakam yok diyenler siteyi biraz dolaşmışlar ise fark edecekler ki; burada Kanada hakkında son haberlere, yaşam, eğitim, göçmenlik bilgilerine, gezilip, görülecek yerlere, göçmenlerin deneyimlerine rastlayacaklar. Umarız okuduklarınızdan, gördüklerinizden zevk alırsınız ve Youtube kanalımızda olduğu gibi burada da hep beraber büyürüz.

Evet, içerik üretmek bizim için büyük zevk; insanlarla paylaşmak, eğitici bilgiler verebilmek, çektiğimiz videolarla, yazdığımız yazılarla yararlı olabilmek, bunun geri dönüşlerini de takip etmek harika. Ama tabii bu kadar çok içerik üretince insanın üstüne bir misyon da yükleniyor. Biz de bu misyonun adını “Kanada ve Türkiye arasında dijital bir köprü  kurmak” olarak adlandırdık. Umarız bu misyona uygun hareket etmeye ve bugüne kadar yaptıklarımızın daha iyisi yapmaya devam ederiz.

İlk yazım bir hoş geldiniz yazısı oldu, ilerleyen zamanlarda hunharca burada içimi dökeceğimi belirterek şimdilik veda ediyorum. Görüşlerinizi bizimle lütfen paylaşın, sevgiler.

Kanada Geyikleri’nin Yeni Platformu Olan Websitemize Hoş Geldiniz yazısı ilk önce Kanada Geyikleri üzerinde ortaya çıktı.